Nou is dat op zich niet zo heel opmerkelijk, want het GBT heeft al veel meer beloften gedaan dan ze ooit kan waarmaken, maar nu zijn ze de weg echt een beetje kwijt. Wat wil het geval: Andre Idzinga (wethouder voor het GTBT) twittert vrolijk: ‘goed afval scheiden is minder betalen’
Op zich mooi, want we willen allemaal een steentje bijdragen aan een beter milieu en als dat ook nog eens kan door minder kosten, helemaal prima. Idzinga heeft namelijk bedacht dat de kosten voor de grijze kliko omhoog moeten en de kosten voor de groene omlaag kunnen. Afval scheiden, we kunnen het allemaal, nietwaar?
Niet waar! Want, een groene container (dus voor gft) wordt alleen in de bebouwde kom aangeboden en opgehaald. Inwoners van het buitengebied hebben die mogelijkheid tot afvalscheiding niet. Maar voor het GBT telt dat deel van de inwoners van Twenterand blijkbaar niet mee. De inwoners van het buitengebied gaan gewoon meer betalen, zonder de mogelijkheid tot sparen.
Dat zegt Idzinga er niet bij, dat staat niet in het ronkende persbericht op de site van de gemeente. Zou Idzinga het lef hebben om hier eerlijk voor uit te komen? Of heeft het GBT dat deel van de inwoners alleen nodig om goede sier te maken bij de LOG’s?
woensdag 13 oktober 2010
woensdag 15 september 2010
hoe democratisch is Twenterand?
Behoorlijk, zou ik zeggen. Natuurlijk kan elke inwoner zijn stem uitbrengen bij de raadsverkiezingen (al gebeurt dat helaas te weinig). Er zijn mogelijkheden voor inspraak bij raadsdebtten en de meeste politieke partijen zijn goed bereikbaar. Kennen bijvoorbeeld een inloopspreekuur (al moet het GBT nog wel leren dat je over de uitkomst daarvan pas achteraf een persbericht stuurt en niet van te voren...). Laten we het in het geval van het GBT maar houden op politiek amateurisme, al is het diepdroevig dat zij zo duidelijk maken de inwoner niet serieus te nemen.
De gekozen gemeenteraad vergadert en neemt beslissingen voor en namens de inwoners van Twenterand. Altijd met de beste bedoelingen. Vaak wordt er vergaderd over voorstellen die vanuit het college komen, soms ook over eigen initiatieven: denk aan het fietspadenonderzoek van de VVD.
Om het hele vergadercircus wat te stroomlijnen, zijn er reguliere vergaderingen van het presidium: hierbij overleggen de fractievoorzitters (of hun plaatsvervangers) onder voorzitterschap van de burgermeester, over de agenda: Wat komt wanneer en hoe aan de orde. Een soort technisch overleg, dat op zich een nuttige functie kan hebben. Je moet immers ook waken voor een soort Poolse landdag, want daar zou niemand bij gebaat zijn. En daarom heeft het presidium twee taken: Het presidium heeft twee taken. Zo heeft het van de raad enerzijds de taak gekregen om initiatieven te nemen voor verbetering van de werkwijze van de raad. Anderzijds is het presidium door de raad gemachtigd om de agenda’s van de raadsdebatten en van de raadsvergaderingen op te stellen. Om die reden stuurt het presidium eigen voorstellen en de voorstellen van het college via de griffie naar de raad.
(bron: www.twenterand.nl
Prima, maar het presidium is geen gekozen of democratisch orgaan. Het heeft in principe technische bevoegdheden. En dat gaat wringen als voorstellen van het presidium als hamerstuk in de raad worden neergelegd: immers, de raadsleden zijn gekozen en benoemd zonder last- of ruggespraak, zoals dat formeel heet. In de praktijk echter zie dat de meeste fractie’s zich zonder discussie aansluiten bij besluiten van het presidium. Het presidium kan helemaal geen besluiten nemen!
De VNG is daar ook duidelijk over: De VNG is van mening dat het presidium voor wat betreft de inhoudelijke aspecten van het raadswerk een ondergeschikte rol dient te vervullen omdat anders het gevaar bestaat dat er binnen de raad een nieuw bestuursorgaan wordt gecreëerd, hetgeen in strijd is met de Grondwet, die het primaat immers expliciet bij de raad legt (artikel 125 lid 1 Grondwet). (bron: ww.vng.nl)
Nu was er in Twenterand de benoeming van de ondervoorzitter van de raad aan de orde; hiervoor was in het presidium een naam genoemd en werd gepresenteerd als hamerstuk aan de raad. Even los van het feit dat discussies en besluiten over personen altijd gevoelig liggen, werd nu het ‘besluit’ van het presidium als voldaan feit, door de raad geaccepteerd. Dat betekent dat van de 23 gekozen raadsleden er 6 de dienst uitmaken en de rest dat gewoon accepteert. In dit geval werd de ondervoorzitter al gefeliciteerd, voordat de stemming had plaatsgevonden. Hoezo democratisch, hoezo voorgekookt?
Dat is onbestaanbaar! De door de inwoners gekozen raad moet de beslissingen nemen en dat in een openbaar debat. De democratie mag niet zo zijn dat 6 raadsleden voor de overige 17 beslissen wat er gebeurt!
Het presidium van Twenterand moet zich eens buigen over haar eigen werkwijze, de politieke partijen moeten eens heel goed nadenken over hun eigen rol. Willen zij de inwoners van Twenterand vertegenwoordigen, dan moet de raad niet als een hondje achter het presidium aanlopen!
De gekozen gemeenteraad vergadert en neemt beslissingen voor en namens de inwoners van Twenterand. Altijd met de beste bedoelingen. Vaak wordt er vergaderd over voorstellen die vanuit het college komen, soms ook over eigen initiatieven: denk aan het fietspadenonderzoek van de VVD.
Om het hele vergadercircus wat te stroomlijnen, zijn er reguliere vergaderingen van het presidium: hierbij overleggen de fractievoorzitters (of hun plaatsvervangers) onder voorzitterschap van de burgermeester, over de agenda: Wat komt wanneer en hoe aan de orde. Een soort technisch overleg, dat op zich een nuttige functie kan hebben. Je moet immers ook waken voor een soort Poolse landdag, want daar zou niemand bij gebaat zijn. En daarom heeft het presidium twee taken: Het presidium heeft twee taken. Zo heeft het van de raad enerzijds de taak gekregen om initiatieven te nemen voor verbetering van de werkwijze van de raad. Anderzijds is het presidium door de raad gemachtigd om de agenda’s van de raadsdebatten en van de raadsvergaderingen op te stellen. Om die reden stuurt het presidium eigen voorstellen en de voorstellen van het college via de griffie naar de raad.
(bron: www.twenterand.nl
Prima, maar het presidium is geen gekozen of democratisch orgaan. Het heeft in principe technische bevoegdheden. En dat gaat wringen als voorstellen van het presidium als hamerstuk in de raad worden neergelegd: immers, de raadsleden zijn gekozen en benoemd zonder last- of ruggespraak, zoals dat formeel heet. In de praktijk echter zie dat de meeste fractie’s zich zonder discussie aansluiten bij besluiten van het presidium. Het presidium kan helemaal geen besluiten nemen!
De VNG is daar ook duidelijk over: De VNG is van mening dat het presidium voor wat betreft de inhoudelijke aspecten van het raadswerk een ondergeschikte rol dient te vervullen omdat anders het gevaar bestaat dat er binnen de raad een nieuw bestuursorgaan wordt gecreëerd, hetgeen in strijd is met de Grondwet, die het primaat immers expliciet bij de raad legt (artikel 125 lid 1 Grondwet). (bron: ww.vng.nl)
Nu was er in Twenterand de benoeming van de ondervoorzitter van de raad aan de orde; hiervoor was in het presidium een naam genoemd en werd gepresenteerd als hamerstuk aan de raad. Even los van het feit dat discussies en besluiten over personen altijd gevoelig liggen, werd nu het ‘besluit’ van het presidium als voldaan feit, door de raad geaccepteerd. Dat betekent dat van de 23 gekozen raadsleden er 6 de dienst uitmaken en de rest dat gewoon accepteert. In dit geval werd de ondervoorzitter al gefeliciteerd, voordat de stemming had plaatsgevonden. Hoezo democratisch, hoezo voorgekookt?
Dat is onbestaanbaar! De door de inwoners gekozen raad moet de beslissingen nemen en dat in een openbaar debat. De democratie mag niet zo zijn dat 6 raadsleden voor de overige 17 beslissen wat er gebeurt!
Het presidium van Twenterand moet zich eens buigen over haar eigen werkwijze, de politieke partijen moeten eens heel goed nadenken over hun eigen rol. Willen zij de inwoners van Twenterand vertegenwoordigen, dan moet de raad niet als een hondje achter het presidium aanlopen!
woensdag 8 september 2010
De PvdA Twenterand heeft een mening.
Is dat opmerkelijk voor een politieke partij? Op zich niet, maar als een partij na de raadsverkiezingen 6 maanden niets van zich laat horen en dan ineens als een duveltje uit een doosje een mening blijkt te hebben, dan is toch je interesse gewekt. Je wilt toch weten waar de PvdA voor staat, wat de PvdA doet met het vertrouwen dat ze heeft gekregen van inwoners van Twenterand.
De PvdA heeft besloten om niet mee te doen aan een raadsoverleg over het milieubeleidsplan. Opmerkelijk, voor een partij die het milieu altijd zo prominent naar voren brengt. Elke politieke partij wil een goed milieu en een gezonde leefomgeving, alleen verschillen de inzichten over hoe dat te bereiken. Voor de PvdA is milieu altijd een stokpaardje geweest.
Nu doet de PvdA even niet mee, nu ze direct invloed kunnen uitoefenen op dit voor hen zo belangrijke beleidsterrein, geven ze niet thuis en laten ze de inwoners die op de PvdA hebben gestemd in de kou staan.
En wat voor een reden heeft de PvdA daarvoor? Simpel, de PvdA wil windmolens en het college niet. En als de ander niet wil, wat jij wilt, dan ga je er niet mee in gesprek. Lekker puh, een soort schoolpleingedrag van de PvdA.
In een democratie gaat het niet alleen om het aantal stemmen, maar vooral ook om de argumenten die je hebt om de ander te overtuigen van je eigen standpunt. De PvdA heeft blijkbaar geen argumenten om de andere partijen te overtuigen van het nut van windmolens of de PvdA is bang dat andere partijen sterkere argumenten hebben. Hoe dan ook een zwaktebod. Je mag als partij nooit een discussie uit de weg gaan, dat ben je aan je kiezers verplicht.
Nu heeft de PvdA in deze wel een ijzersterk argument, namelijk: "Het staat vast dat de meest rendabele methode om milieuvriendelijk energie te winnen in Nederland windenergie is. (quote www.tctubantia.nl). En als de PvdA stelt dat iets vast staat, dan is dat ook zo. Dan heeft iedereen die een andere mening heeft, ongelijk. Het is ook gemakkelijk, want je hoeft niet verder na te denken. Het sluit voortschrijdend inzicht uit, blokkeert wetenschappelijke ontwikkeling, stopt technologische vooruitgang.
Ik ben benieuwd wat de PvdA nog meer gaat vast stellen, welke absolute waarheden zij nog voor de inwoners van Twenterand nog in petto heeft. We kunnen stoppen met denken, want de PvdA stelt vast (wat, maakt niet zoveel uit).
Ik stel vast dat de PvdA zichzelf buitenspel plaatst!
De PvdA heeft besloten om niet mee te doen aan een raadsoverleg over het milieubeleidsplan. Opmerkelijk, voor een partij die het milieu altijd zo prominent naar voren brengt. Elke politieke partij wil een goed milieu en een gezonde leefomgeving, alleen verschillen de inzichten over hoe dat te bereiken. Voor de PvdA is milieu altijd een stokpaardje geweest.
Nu doet de PvdA even niet mee, nu ze direct invloed kunnen uitoefenen op dit voor hen zo belangrijke beleidsterrein, geven ze niet thuis en laten ze de inwoners die op de PvdA hebben gestemd in de kou staan.
En wat voor een reden heeft de PvdA daarvoor? Simpel, de PvdA wil windmolens en het college niet. En als de ander niet wil, wat jij wilt, dan ga je er niet mee in gesprek. Lekker puh, een soort schoolpleingedrag van de PvdA.
In een democratie gaat het niet alleen om het aantal stemmen, maar vooral ook om de argumenten die je hebt om de ander te overtuigen van je eigen standpunt. De PvdA heeft blijkbaar geen argumenten om de andere partijen te overtuigen van het nut van windmolens of de PvdA is bang dat andere partijen sterkere argumenten hebben. Hoe dan ook een zwaktebod. Je mag als partij nooit een discussie uit de weg gaan, dat ben je aan je kiezers verplicht.
Nu heeft de PvdA in deze wel een ijzersterk argument, namelijk: "Het staat vast dat de meest rendabele methode om milieuvriendelijk energie te winnen in Nederland windenergie is. (quote www.tctubantia.nl). En als de PvdA stelt dat iets vast staat, dan is dat ook zo. Dan heeft iedereen die een andere mening heeft, ongelijk. Het is ook gemakkelijk, want je hoeft niet verder na te denken. Het sluit voortschrijdend inzicht uit, blokkeert wetenschappelijke ontwikkeling, stopt technologische vooruitgang.
Ik ben benieuwd wat de PvdA nog meer gaat vast stellen, welke absolute waarheden zij nog voor de inwoners van Twenterand nog in petto heeft. We kunnen stoppen met denken, want de PvdA stelt vast (wat, maakt niet zoveel uit).
Ik stel vast dat de PvdA zichzelf buitenspel plaatst!
vrijdag 3 september 2010
waar is het CDA?
Het zou een beetje flauw zijn, om te zeggen dat het CDA er nu de handen aan vol heeft om de boel bij elkaar te houden. Vooral omdat dat een typische ‘Job Cohen - uitdrukking’ is en ik weet dat ze bij het CDA onaangename pukkeltjes krijgen van de PvdA.
De onrust binnen het CDA is toch vooral een Haagsche aangelegenheid, waarbij het in feite draait om een klein clubje in de top van het CDA. Natuurlijk worden CDA-kamerleden door hun eigen achterban aangesproken, natuurlijk laten regiobestuurders van het CDA hun stem horen (en doen heel veel oud-gedienden dat ook te pas en te onpas), maar het is en blijft in eerste instantie een Haagsche aangelegenheid. Iets voor de ‘inner-circle’.
Het is goed dat het CDA in Twenterand haar leden in de gelegenheid stelt om naar het aanstaande CDA-congres te gaan. Dat is goed voor de betrokkenheid van de leden, de kennisuitwisseling en het besef dat er meer is dan de eigen gemeente.
Toch is de primaire taak van de lokale CDA, het bestuur van de eigen gemeente. In Twenterand is het CDA met 2 zeer capabele wethouders vertegenwoordigd in het college. En er valt in Twenterand genoeg te besturen.
Jammer alleen dat dat niet gebeurt.
Ik vraag me af waar het CDA is? Het CDA staat bekend als een partij met gevoel voor bestuurlijke verantwoordelijkheid, een partij die goede bestuurders heeft (kijk ook naar ons college) en een partij die niet wegloopt voor de eerste de beste hobbel.
Zou het zo kunnen zijn dat het CDA in Twenterand niet aan besturen toekomt vanwege de politieke dilettanten van het GBT? Het GBT ziet zichzelf ineens geconfronteerd met verantwoordelijkheden, die ze zichzelf met het geroeptoeter vanuit de oppositie niet kon voorstellen. Beloftes maken is niet zo’n kunst, maar keuzes maken en beslissingen nemen wel. Ik kan me voorstellen dat dat voor het GBT wat te hoog gegrepen is.
Maar ik kan me niet voorstellen dat het CDA niet een keer met de vuist op de tafel kan slaan en zegt: ‘nou is het genoeg, nu gaan we aan het werk’.
De inwoners van Twenterand hebben niets aan een machteloos college.
De onrust binnen het CDA is toch vooral een Haagsche aangelegenheid, waarbij het in feite draait om een klein clubje in de top van het CDA. Natuurlijk worden CDA-kamerleden door hun eigen achterban aangesproken, natuurlijk laten regiobestuurders van het CDA hun stem horen (en doen heel veel oud-gedienden dat ook te pas en te onpas), maar het is en blijft in eerste instantie een Haagsche aangelegenheid. Iets voor de ‘inner-circle’.
Het is goed dat het CDA in Twenterand haar leden in de gelegenheid stelt om naar het aanstaande CDA-congres te gaan. Dat is goed voor de betrokkenheid van de leden, de kennisuitwisseling en het besef dat er meer is dan de eigen gemeente.
Toch is de primaire taak van de lokale CDA, het bestuur van de eigen gemeente. In Twenterand is het CDA met 2 zeer capabele wethouders vertegenwoordigd in het college. En er valt in Twenterand genoeg te besturen.
Jammer alleen dat dat niet gebeurt.
Ik vraag me af waar het CDA is? Het CDA staat bekend als een partij met gevoel voor bestuurlijke verantwoordelijkheid, een partij die goede bestuurders heeft (kijk ook naar ons college) en een partij die niet wegloopt voor de eerste de beste hobbel.
Zou het zo kunnen zijn dat het CDA in Twenterand niet aan besturen toekomt vanwege de politieke dilettanten van het GBT? Het GBT ziet zichzelf ineens geconfronteerd met verantwoordelijkheden, die ze zichzelf met het geroeptoeter vanuit de oppositie niet kon voorstellen. Beloftes maken is niet zo’n kunst, maar keuzes maken en beslissingen nemen wel. Ik kan me voorstellen dat dat voor het GBT wat te hoog gegrepen is.
Maar ik kan me niet voorstellen dat het CDA niet een keer met de vuist op de tafel kan slaan en zegt: ‘nou is het genoeg, nu gaan we aan het werk’.
De inwoners van Twenterand hebben niets aan een machteloos college.
maandag 30 augustus 2010
het wordt tijd dat Twenterand bestuurd wordt
waar is het college van Twenterand druk mee?
Goede vraag. Het college is in ieder geval druk met de te verwachten bestuursdruk, vandaar dat er toch ineens 4 wethouders moesten komen. Als het argument zou zijn geweest dat het CDA 2 wethouders wilde om in ieder gevak iets van bestuurlijke ervaring in het college te hebben en tegelijkertijd de cowboys van het GBT in de gaten te houden, dan zou iedereen dat begrijpen.
Maar de te verwachten bestuursdruk is een wat vaag begrip en blijkbaar is de oplossing in de vorm van 4 wethouders ook niet afdoende. Het zouden er minstens 6 moeten zijn geweest, met de kennis van nu althans. Want, de voorjaarsnota wordt overboord gekieperd, belangrijke beleidsbeslissingen worden vooruitgeschoven en de begroting is niet op tijd klaar. Terwijl de inwoners van Twenterand toch willen weten wat de toekomst voor hen in petto heeft.
waar is het college van Twenterand druk mee?
In ieder geval met het monddood maken van de oppositie. De plannen uit de koker van het GBT om de fractieondersteuning van kleine fractie’s onmogelijk te maken, geeft het college nog meer ruimte om druk te zijn met de bestuursdruk. Terwijl iedereen die een beetje logisch kan nadenken, begrijpt dat juist kleine fracties meer behoefte hebben aan ondersteuning dan de grote fracties.
waar is het college van Twenterand druk mee?
Met spelletjes.....tsja, het zal wel nodig zijn om te ontsnappen aan die bestuursdruk. Maar twee wethouders die meedoen aan een drakenbootrace, zouden zich dat eigenlijk alleen kunnen veroorloven, als ze het werk waarvoor ze zijn aangenomen, ook op orde zouden hebben.
waar is het college van Twenterand druk mee?
Niet met wat ze moeten doen. Recent was er in Vriezenveen de jaarlijkse fokveedag. Landelijk gezien een bijzondere gebeurtenis en lokaal is de landbouw een belangrijke peiler voor onze economie. Echter voor het eerst in de geschiedenis was er geen wethouder bij de opening aanwezig.
Waar waren de wethouders dan? Lees het voorafgaande.
Het wordt tijd dat Twenterand bestuurd wordt!
Goede vraag. Het college is in ieder geval druk met de te verwachten bestuursdruk, vandaar dat er toch ineens 4 wethouders moesten komen. Als het argument zou zijn geweest dat het CDA 2 wethouders wilde om in ieder gevak iets van bestuurlijke ervaring in het college te hebben en tegelijkertijd de cowboys van het GBT in de gaten te houden, dan zou iedereen dat begrijpen.
Maar de te verwachten bestuursdruk is een wat vaag begrip en blijkbaar is de oplossing in de vorm van 4 wethouders ook niet afdoende. Het zouden er minstens 6 moeten zijn geweest, met de kennis van nu althans. Want, de voorjaarsnota wordt overboord gekieperd, belangrijke beleidsbeslissingen worden vooruitgeschoven en de begroting is niet op tijd klaar. Terwijl de inwoners van Twenterand toch willen weten wat de toekomst voor hen in petto heeft.
waar is het college van Twenterand druk mee?
In ieder geval met het monddood maken van de oppositie. De plannen uit de koker van het GBT om de fractieondersteuning van kleine fractie’s onmogelijk te maken, geeft het college nog meer ruimte om druk te zijn met de bestuursdruk. Terwijl iedereen die een beetje logisch kan nadenken, begrijpt dat juist kleine fracties meer behoefte hebben aan ondersteuning dan de grote fracties.
waar is het college van Twenterand druk mee?
Met spelletjes.....tsja, het zal wel nodig zijn om te ontsnappen aan die bestuursdruk. Maar twee wethouders die meedoen aan een drakenbootrace, zouden zich dat eigenlijk alleen kunnen veroorloven, als ze het werk waarvoor ze zijn aangenomen, ook op orde zouden hebben.
waar is het college van Twenterand druk mee?
Niet met wat ze moeten doen. Recent was er in Vriezenveen de jaarlijkse fokveedag. Landelijk gezien een bijzondere gebeurtenis en lokaal is de landbouw een belangrijke peiler voor onze economie. Echter voor het eerst in de geschiedenis was er geen wethouder bij de opening aanwezig.
Waar waren de wethouders dan? Lees het voorafgaande.
Het wordt tijd dat Twenterand bestuurd wordt!
donderdag 29 juli 2010
wordt Twenterand wel bestuurd?
Weten we het nog? Het kabinet Balkende IV ging van start met een 100-dagen tour. CDA, PvdA en ChristenUnie wilden nu echt naar de burger luisteren, weten wat er speelt in het land. Me dunkt dat als je daar honderd dagen voor door het land moet toeren, dan ben je als politicus geen knip voor je neus waard.
Die 100 dagen besluiteloosheid werden kenmerkend voor dat kabinet. Er lag een financiele crisis op de loer, maar het kabinet wist zeker dat die crisis niet de oceaan zou overwaaien. De ‘ga gerust slapen’ - houding, Nederland was weer een eiland geworden. Het kabinet kon die houding niet langer vasthouden, toen de crisis hier ook had toegeslagen. Vervolgens duurde het maanden voor er een pakket crisismaatregelen kwam. Voor de langere termijn, om het huishoudboekje van de overheid weer op orde te krijgen, werden 20 (!) ambtelijke commissie’s in het leven geroepen. Deze mochten er vervolgens ook weer een half jaar over doen om met voorstellen te komen.
Het kabinet Balkende IV heeft niet geregeerd, maar is weg gedoken voor haar verantwoordelijkheid.
Los van alle practische bezwaren tegen deze besluiteloosheid, met zo’n 100-dagen tour en met al die ambtelijke commissie’s, wordt de Tweede Kamer gemakshalve gepasseerd. Als het kabinet niet regeert, geen besluiten neemt, dan kan het parlement niet controleren. En dat is nou net wel precies datgene waarvoor wij met z’n allen een parlement hebben gekozen.
Is er lering getrokken uit deze besluiteloosheid? Voor het nieuwe kabinet valt dat niet te zeggen, maar voor het nieuwe college van de gemeente Twenterand wel: ze hebben er niets van geleerd!
Zo wil het nieuwe college de burgerparticipatie en inspraakmogelijkheden aan banden leggen, wil het nieuwe college het functioneren van kleine fractie’s feitelijk onmogelijk maken. Een cynicus zou zeggen dat dat logisch is, immers, als het college geen besluiten neemt, valt er niks in te spreken of door de raad te controleren. Toch heeft het college wel een besluit genomen, namelijk om, u raad het al, voorlopig niks te besluiten. Crisis of niet, werkeloosheid of niet, dit college heeft besloten om 6 belangrijke beleidsstukken pas later uit te brengen. Geen sociaal economische visie, geen bedrijventerreinenvisie, geen detailhandelstructuurvisie, enzovoort, enzovoort. Inwoners en bedrijven van Twenterand hebben niet de tijd om zolang te wachten. Het gezond krijgen en houden van onze economie vraagt om daadkrachtig bestuur, de inwoners en bedrijven Twenterand vragen erom!
Die 100 dagen besluiteloosheid werden kenmerkend voor dat kabinet. Er lag een financiele crisis op de loer, maar het kabinet wist zeker dat die crisis niet de oceaan zou overwaaien. De ‘ga gerust slapen’ - houding, Nederland was weer een eiland geworden. Het kabinet kon die houding niet langer vasthouden, toen de crisis hier ook had toegeslagen. Vervolgens duurde het maanden voor er een pakket crisismaatregelen kwam. Voor de langere termijn, om het huishoudboekje van de overheid weer op orde te krijgen, werden 20 (!) ambtelijke commissie’s in het leven geroepen. Deze mochten er vervolgens ook weer een half jaar over doen om met voorstellen te komen.
Het kabinet Balkende IV heeft niet geregeerd, maar is weg gedoken voor haar verantwoordelijkheid.
Los van alle practische bezwaren tegen deze besluiteloosheid, met zo’n 100-dagen tour en met al die ambtelijke commissie’s, wordt de Tweede Kamer gemakshalve gepasseerd. Als het kabinet niet regeert, geen besluiten neemt, dan kan het parlement niet controleren. En dat is nou net wel precies datgene waarvoor wij met z’n allen een parlement hebben gekozen.
Is er lering getrokken uit deze besluiteloosheid? Voor het nieuwe kabinet valt dat niet te zeggen, maar voor het nieuwe college van de gemeente Twenterand wel: ze hebben er niets van geleerd!
Zo wil het nieuwe college de burgerparticipatie en inspraakmogelijkheden aan banden leggen, wil het nieuwe college het functioneren van kleine fractie’s feitelijk onmogelijk maken. Een cynicus zou zeggen dat dat logisch is, immers, als het college geen besluiten neemt, valt er niks in te spreken of door de raad te controleren. Toch heeft het college wel een besluit genomen, namelijk om, u raad het al, voorlopig niks te besluiten. Crisis of niet, werkeloosheid of niet, dit college heeft besloten om 6 belangrijke beleidsstukken pas later uit te brengen. Geen sociaal economische visie, geen bedrijventerreinenvisie, geen detailhandelstructuurvisie, enzovoort, enzovoort. Inwoners en bedrijven van Twenterand hebben niet de tijd om zolang te wachten. Het gezond krijgen en houden van onze economie vraagt om daadkrachtig bestuur, de inwoners en bedrijven Twenterand vragen erom!
vrijdag 16 juli 2010
Engels wil nieuwe politiek
Engels wil nieuwe politiek
Het is ook niet zo gemakkelijk. Eerst richt je uit frustratie je eigen partij op, daarna ben je jaren in de oppositie aan het schoppen en het schreeuwen en ineens heb je verantwoordelijkheid. Ineens moet het GBT zelf besluiten nemen in plaats van de besluiten van anderen af te kraken. Dat valt heus niet mee, je moet even goed gaan nadenken over je nieuwe rol, je nieuwe positie. Hoe maak je je eigen achterban duidelijk dat die gouden bergen toch eigenlijk niet bestaan? Ga er maar aan staan, je zou haast medelijden met Albert Engels krijgen.
Gelukkig heeft Albert Engels nagedacht. Althans, die indruk bestaat. Want hij heeft een paar creatieve oplossingen bedacht om met de voor hem nieuwe en ongemakkelijke situatie om te gaan.
Wat heeft hij zoal bedacht? Hoe gaat hij het redden? Nou, simpel:
zorg dat die burgers die op je gestemd hebben niet zo kunnen zeuren. Hoe doe je dat? Heel simpel: leg die lastige inspraak aan banden. Nouja, lastig. Toen het GBT nog in de oppositie zat, was ze natuurlijk heel blij met alle vormen van inspraak. En dat ging vrij goed: ‘als jij inspreekt bij de raad, dan houden wij je een worst voor’. En nu willen diezelfde inwoner ineens meespreken over voorstellen van het GBT als collegepartij. Maar dat is niet de bedoeling, hup, terug in je mand. Je hebt op ons gestemd, nu koest houden. Dat moet ongeveer de gedachte van Albert Engels zijn geweest toen hij de burgerparticipatie wilde beperken.
Je heb als GBT dan ineens wel wat te vertellen, je zit op het pluche, er zijn ineens 4 wethouders, maar je hebt toch wat last van die oppositie. Want die zijn het niet met je eens, je krijgt geen applaus en die maken het je lastig. Wat doe je dan? Simpel, ei van Columbus: je zorgt er voor dat de oppositie niet kan functioneren. Als je het die kleine fractie’s onmogelijk maakt om bij elke vergadering aanwezig te zijn, dan heb je er ook geen last van. Dus onder het mom van bezuinigingen, schrap je die fractievertegenwoordigers. Scheelt een hoop gezeur.
Nog zoiets: er moet niet teveel bekend worden wat er besloten is. Want daar kunnen alleen maar vragen van komen. Dus als je voorstelt om het functioneren van de raad in te perken, fractievertegenwoordigers te schrappen, dan moet eigenlij niemand dat weten. Je wilt toch niet dat net als in de gemeente Wierden de besluiten van het presidium openbaar worden? Nee, dat moet je tegenhouden. Je wilt de boel onder controle houden, geheim houden.
Want stel je toch eens voor dat de inwoners van Twenterand merken dat je met al dat lawaai wat je hebt gemaakt, helemaal niks voor elkaar krijgt. Daarom, wil Albert Engels nieuwe politiek: de politiek van de beslotenheid, van de achterkamertjes, van de totale controle. Dat is ze in de Sovjet-Unie ook niet gelukt. Dus er is nog hoop voor de inwoners van Twenterand.
Het is ook niet zo gemakkelijk. Eerst richt je uit frustratie je eigen partij op, daarna ben je jaren in de oppositie aan het schoppen en het schreeuwen en ineens heb je verantwoordelijkheid. Ineens moet het GBT zelf besluiten nemen in plaats van de besluiten van anderen af te kraken. Dat valt heus niet mee, je moet even goed gaan nadenken over je nieuwe rol, je nieuwe positie. Hoe maak je je eigen achterban duidelijk dat die gouden bergen toch eigenlijk niet bestaan? Ga er maar aan staan, je zou haast medelijden met Albert Engels krijgen.
Gelukkig heeft Albert Engels nagedacht. Althans, die indruk bestaat. Want hij heeft een paar creatieve oplossingen bedacht om met de voor hem nieuwe en ongemakkelijke situatie om te gaan.
Wat heeft hij zoal bedacht? Hoe gaat hij het redden? Nou, simpel:
zorg dat die burgers die op je gestemd hebben niet zo kunnen zeuren. Hoe doe je dat? Heel simpel: leg die lastige inspraak aan banden. Nouja, lastig. Toen het GBT nog in de oppositie zat, was ze natuurlijk heel blij met alle vormen van inspraak. En dat ging vrij goed: ‘als jij inspreekt bij de raad, dan houden wij je een worst voor’. En nu willen diezelfde inwoner ineens meespreken over voorstellen van het GBT als collegepartij. Maar dat is niet de bedoeling, hup, terug in je mand. Je hebt op ons gestemd, nu koest houden. Dat moet ongeveer de gedachte van Albert Engels zijn geweest toen hij de burgerparticipatie wilde beperken.
Je heb als GBT dan ineens wel wat te vertellen, je zit op het pluche, er zijn ineens 4 wethouders, maar je hebt toch wat last van die oppositie. Want die zijn het niet met je eens, je krijgt geen applaus en die maken het je lastig. Wat doe je dan? Simpel, ei van Columbus: je zorgt er voor dat de oppositie niet kan functioneren. Als je het die kleine fractie’s onmogelijk maakt om bij elke vergadering aanwezig te zijn, dan heb je er ook geen last van. Dus onder het mom van bezuinigingen, schrap je die fractievertegenwoordigers. Scheelt een hoop gezeur.
Nog zoiets: er moet niet teveel bekend worden wat er besloten is. Want daar kunnen alleen maar vragen van komen. Dus als je voorstelt om het functioneren van de raad in te perken, fractievertegenwoordigers te schrappen, dan moet eigenlij niemand dat weten. Je wilt toch niet dat net als in de gemeente Wierden de besluiten van het presidium openbaar worden? Nee, dat moet je tegenhouden. Je wilt de boel onder controle houden, geheim houden.
Want stel je toch eens voor dat de inwoners van Twenterand merken dat je met al dat lawaai wat je hebt gemaakt, helemaal niks voor elkaar krijgt. Daarom, wil Albert Engels nieuwe politiek: de politiek van de beslotenheid, van de achterkamertjes, van de totale controle. Dat is ze in de Sovjet-Unie ook niet gelukt. Dus er is nog hoop voor de inwoners van Twenterand.
maandag 7 juni 2010
ondemocratisch Oranje...
De spelers van het Nederlands elftal stemmen bijna allemaal niet. 'Het is te veel gedoe, ze zijn onvoldoende geïnformeerd of hebben geen interesse', schrijft dagblad De Pers.
Dit bericht heb ik via de site van Spitsnieuws gevonden. Om maar met de deur in huis te vallen, ik interesseer me geen bal voor voetbal. Ik blijf er niet voor thuis, ik zet de tv er niet voor aan en ik erger me blauw aan al die Oranje-reclame.
Voetballers hebben een voorbeeld-functie. Ze verdienen vaak smakken met geld, vaak ook meer dan hun jeugdige schouders kunnen dragen. In ieder geval meer dan verreweg de meesten van hun leeftijdsgenoten. Een voetballer die dronken achter het stuur zit, wordt publiekelijk gestraft. Voetballers die jongeren uit met name achterstandswijken een balletje leren trappen, zijn helden. Die jongeren kijken op tegen hun voetbalhelden, imiteren hun gedrag en willen netzo succesvol worden.
Alleen, die voetbalhelden hebben geen oog voor de maatschappij, ze zijn immers al ‘binnen’. Wat ze aan maatschappelijke activiteiten doen, is hen vaak door hun club opgelegd: het balletje trappen in achterstandswijken. Ze hebben een voorbeeldfunctie. Maar ze verdommen het om te gaan stemmen: teveel gedoe en blablabla. Wat is dat voor een voorbeeld? De spelers van Oranje zouden zich de ballen uit de broek moeten schamen!
Dit bericht heb ik via de site van Spitsnieuws gevonden. Om maar met de deur in huis te vallen, ik interesseer me geen bal voor voetbal. Ik blijf er niet voor thuis, ik zet de tv er niet voor aan en ik erger me blauw aan al die Oranje-reclame.
Voetballers hebben een voorbeeld-functie. Ze verdienen vaak smakken met geld, vaak ook meer dan hun jeugdige schouders kunnen dragen. In ieder geval meer dan verreweg de meesten van hun leeftijdsgenoten. Een voetballer die dronken achter het stuur zit, wordt publiekelijk gestraft. Voetballers die jongeren uit met name achterstandswijken een balletje leren trappen, zijn helden. Die jongeren kijken op tegen hun voetbalhelden, imiteren hun gedrag en willen netzo succesvol worden.
Alleen, die voetbalhelden hebben geen oog voor de maatschappij, ze zijn immers al ‘binnen’. Wat ze aan maatschappelijke activiteiten doen, is hen vaak door hun club opgelegd: het balletje trappen in achterstandswijken. Ze hebben een voorbeeldfunctie. Maar ze verdommen het om te gaan stemmen: teveel gedoe en blablabla. Wat is dat voor een voorbeeld? De spelers van Oranje zouden zich de ballen uit de broek moeten schamen!
zaterdag 5 juni 2010
Buitenspel
Buitenspel
Nee, dit is geen voorschot op het WK voetbal, ik weet niet hoelang die ellende duurt, maar ik hoop ergens onder te kunnen duiken.
Wat wel kenmerkend is voor voetbal en alle andere sporten, is dat er spelregels bestaan. Hou je je als speler niet aan die regels, dan diskwalificeer je jezelf. Als je natuurlijk al niet tot de orde wordt geroepen door de scheidsrechter of door het publiek. Een wedstrijd winnen door je strikt aan de spelregels te houden, is nog niet zo gemakkelijk. Immers, dan moet je het enkel en alleen hebben van je spelerskwaliteiten.
Even een overstap van de sport naar de politiek, naar het openbaar bestuur. Ook daar gelden spelregels. Sommige spelregels zijn formeel, zoals het feit dat de gemeenteraad het college van B&W controleert. De inwoners van Twenterand hebben de raad gekozen en wij mogen er op vertrouwen dat de raad de vinger aan de pols houdt bij het college. Geen belastinggeld verspillen bijvoorbeeld. Sommige spelregels zijn niet formeel, maar hebben te maken met goed fatsoen. Je dient elkaar te laten uitpraten, je houdt je bij het onderwerp en je gaat geen persoonlijke aanvallen plegen.
Die regels zijn bijna allemaal vastgelegd in het reglement van orde voor de raad. Geeft structuur en houvast, zowel voor de raadsleden, als voor de toehoorder. Een soort van ‘fair-play’. De burgemeester, als voorzitter van de raad, houdt die orde strak in de gaten. Een raadslid dat zich niet aan de regels houdt, krijgt in figuurlijke zin een tik op de vingers.
In Twenterand is een van de raadsleden stelselmatig bezig om die regels te negeren, hij bepaalt zijn eigen spelregels wel. Ik heb het over Albert Engels. Het kan niet zo zijn dat hij niet weet wat de spelregels en het goed fatsoen inhouden, immers, hij beroept zich erop dat hij zoveel jaren ervaring heeft. Dus moet het van hem een bewuste keuze zijn om die regels aan zijn laars te lappen.
Zo heeft hij het gepresteerd om in een raadsvergadering over het SWT consequent een ambtenaar van de gemeente aan te vallen. Dat is niet fair! De ambtenaar kan zich niet verdedigen, de raadsleden en dus ook Albert Engels, moeten de verantwoordelijk wethouder aanspreken. Die kan zich verdedigen, die staat in dezelfde ring te boksen.
Maar Albert Engels trekt zich daar niks van aan en gaat gewoon verder met het aanvallen van personen die zich niet direct kunnen verdedigen. In de sport heet dat natrappen. Bij het meest recente raadsdebat (01-06-2010) heeft hij het gepresteerd om een van de inwoners van Twenterand, lid van de VVD, aan te vallen. Albert Engels vond het nodig om Chris Walraven publiekelijk aan te vallen in een raadsvergadering, waar Chris Walraven, die niet in de raad zit, zich niet kon verdedigen.
Laat ik er duidelijk over zijn: ik vind dat ronduit laf, onsportief en ondemocratisch van Albert Engels. Albert Engels vertoont het gedrag van een onzeker kind op het schoolplein: pas slaan als je zeker weet dat de ander niet kan terug slaan. Om in sporttermen te blijven: Albert Engels heeft niet genoeg spelerskwaliteiten en daarom moet hij de regels overtreden om te winnen.
Ik roep Albert Engels op om in een openbaar debat, buiten zijn veilige omgeving van de raadszaal, duidelijk te maken waarom hij zich niet aan de spelregels houdt. En als Albert Engels dat debat met Chris Walraven niet aandurft, dan mag Albert Engels het met mij proberen. Want ik verdedig de vrijheid van meningsuiting die de inwoners van Twenterand, de leden van de VVD en Chris Walraven, hebben. Albert Engels krijgt van mij een gele kaart!
Jan Veerenhuis
voorzitter VVD Twenterand
Nee, dit is geen voorschot op het WK voetbal, ik weet niet hoelang die ellende duurt, maar ik hoop ergens onder te kunnen duiken.
Wat wel kenmerkend is voor voetbal en alle andere sporten, is dat er spelregels bestaan. Hou je je als speler niet aan die regels, dan diskwalificeer je jezelf. Als je natuurlijk al niet tot de orde wordt geroepen door de scheidsrechter of door het publiek. Een wedstrijd winnen door je strikt aan de spelregels te houden, is nog niet zo gemakkelijk. Immers, dan moet je het enkel en alleen hebben van je spelerskwaliteiten.
Even een overstap van de sport naar de politiek, naar het openbaar bestuur. Ook daar gelden spelregels. Sommige spelregels zijn formeel, zoals het feit dat de gemeenteraad het college van B&W controleert. De inwoners van Twenterand hebben de raad gekozen en wij mogen er op vertrouwen dat de raad de vinger aan de pols houdt bij het college. Geen belastinggeld verspillen bijvoorbeeld. Sommige spelregels zijn niet formeel, maar hebben te maken met goed fatsoen. Je dient elkaar te laten uitpraten, je houdt je bij het onderwerp en je gaat geen persoonlijke aanvallen plegen.
Die regels zijn bijna allemaal vastgelegd in het reglement van orde voor de raad. Geeft structuur en houvast, zowel voor de raadsleden, als voor de toehoorder. Een soort van ‘fair-play’. De burgemeester, als voorzitter van de raad, houdt die orde strak in de gaten. Een raadslid dat zich niet aan de regels houdt, krijgt in figuurlijke zin een tik op de vingers.
In Twenterand is een van de raadsleden stelselmatig bezig om die regels te negeren, hij bepaalt zijn eigen spelregels wel. Ik heb het over Albert Engels. Het kan niet zo zijn dat hij niet weet wat de spelregels en het goed fatsoen inhouden, immers, hij beroept zich erop dat hij zoveel jaren ervaring heeft. Dus moet het van hem een bewuste keuze zijn om die regels aan zijn laars te lappen.
Zo heeft hij het gepresteerd om in een raadsvergadering over het SWT consequent een ambtenaar van de gemeente aan te vallen. Dat is niet fair! De ambtenaar kan zich niet verdedigen, de raadsleden en dus ook Albert Engels, moeten de verantwoordelijk wethouder aanspreken. Die kan zich verdedigen, die staat in dezelfde ring te boksen.
Maar Albert Engels trekt zich daar niks van aan en gaat gewoon verder met het aanvallen van personen die zich niet direct kunnen verdedigen. In de sport heet dat natrappen. Bij het meest recente raadsdebat (01-06-2010) heeft hij het gepresteerd om een van de inwoners van Twenterand, lid van de VVD, aan te vallen. Albert Engels vond het nodig om Chris Walraven publiekelijk aan te vallen in een raadsvergadering, waar Chris Walraven, die niet in de raad zit, zich niet kon verdedigen.
Laat ik er duidelijk over zijn: ik vind dat ronduit laf, onsportief en ondemocratisch van Albert Engels. Albert Engels vertoont het gedrag van een onzeker kind op het schoolplein: pas slaan als je zeker weet dat de ander niet kan terug slaan. Om in sporttermen te blijven: Albert Engels heeft niet genoeg spelerskwaliteiten en daarom moet hij de regels overtreden om te winnen.
Ik roep Albert Engels op om in een openbaar debat, buiten zijn veilige omgeving van de raadszaal, duidelijk te maken waarom hij zich niet aan de spelregels houdt. En als Albert Engels dat debat met Chris Walraven niet aandurft, dan mag Albert Engels het met mij proberen. Want ik verdedig de vrijheid van meningsuiting die de inwoners van Twenterand, de leden van de VVD en Chris Walraven, hebben. Albert Engels krijgt van mij een gele kaart!
Jan Veerenhuis
voorzitter VVD Twenterand
vrijdag 4 juni 2010
Tijdloos
Weet iemand het nog? De VVD werd intern verscheurd door een genadeloze strijd om het politiek leiderschap. Nou is dat op zich een wat vaag begrip, want het is geen officiele functie. Menig partij weet hoe moeilijk het is om een vervolg te geven aan een succesvol voorman (neutrale term). Met het vertrek van Jan Marijnissen implodeerde de SP, D66 is nooit meer hetzelfde geworden na van Mierlo en zo heeft de VVD haar beste jaren gehad onder Bolkestein.
Dacht je dat? Ja, de VVD heeft een beroerde tijd gehad, maar wat ben ik blij dat Rita Verdonk die interne strijd niet gewonnen heeft. Ja, zij deed het goed als minister, met de uitvoering van de Vreemdelingenwet die onder staatssecretaris Cohen (!) was ingevoerd. Maar ijzeren Rita heeft de afgelopen jaren laten blijken dat ze ongeveer 0 kennis van inhoud en politiek heeft. Daarnaast, een politiek leider moet ook simpelweg een goede manager zijn. Een ‘mensen-mens’, iemand die kan schaken. Verbaast het iemand nog dat TON in de landelijke peilingen schommelt tussen 0 en 1 zetel? Mij niet, want TON is gebakken lucht, bestaand uit gefrustreerde politici en wanna-bee’s, zo ook de afdeling TON Twenterand. Kijk eens op hun website http://www.trotsopnl-twenterand.nl/, dan zie je dat ze denken dat de verkiezingen van 3 maart jongstleden nog moeten beginnen. Wat een amateurs! Dat zijn nou de lokale vertegenwoordigers van een partij die landelijk meedoet. Sterker nog, waarvan de ‘voorvrouw’ graag de dienst in dit land zou uitmaken, maar inmiddels wellicht beseft dat daar meer voor nodig is dan wat holle frasen.
Terug naar de VVD. De VVD heeft goede en slechte jaren gehad, de goede waren onder andere ten tijde van Bolkestein. Maar daar houdt het niet mee op. Niet alleen omdat de VVD nu goed in de peilingen staat, niet alleen omdat Mark Rutte bewezen heeft bij stormen recht op te blijven staan. Maar vooral omdat na de jaren van dit betuttelkabinet het duidelijk is geworden dat mensen prima in staat zijn om zelf keuzes te maken. En als keuzes van elkaar afwijken, daar in onderling overleg uit te komen.
De mens is groot geworden door vrij te denken, die vrijheid en de bescherming van die vrijheid biedt de VVD!
Dacht je dat? Ja, de VVD heeft een beroerde tijd gehad, maar wat ben ik blij dat Rita Verdonk die interne strijd niet gewonnen heeft. Ja, zij deed het goed als minister, met de uitvoering van de Vreemdelingenwet die onder staatssecretaris Cohen (!) was ingevoerd. Maar ijzeren Rita heeft de afgelopen jaren laten blijken dat ze ongeveer 0 kennis van inhoud en politiek heeft. Daarnaast, een politiek leider moet ook simpelweg een goede manager zijn. Een ‘mensen-mens’, iemand die kan schaken. Verbaast het iemand nog dat TON in de landelijke peilingen schommelt tussen 0 en 1 zetel? Mij niet, want TON is gebakken lucht, bestaand uit gefrustreerde politici en wanna-bee’s, zo ook de afdeling TON Twenterand. Kijk eens op hun website http://www.trotsopnl-twenterand.nl/, dan zie je dat ze denken dat de verkiezingen van 3 maart jongstleden nog moeten beginnen. Wat een amateurs! Dat zijn nou de lokale vertegenwoordigers van een partij die landelijk meedoet. Sterker nog, waarvan de ‘voorvrouw’ graag de dienst in dit land zou uitmaken, maar inmiddels wellicht beseft dat daar meer voor nodig is dan wat holle frasen.
Terug naar de VVD. De VVD heeft goede en slechte jaren gehad, de goede waren onder andere ten tijde van Bolkestein. Maar daar houdt het niet mee op. Niet alleen omdat de VVD nu goed in de peilingen staat, niet alleen omdat Mark Rutte bewezen heeft bij stormen recht op te blijven staan. Maar vooral omdat na de jaren van dit betuttelkabinet het duidelijk is geworden dat mensen prima in staat zijn om zelf keuzes te maken. En als keuzes van elkaar afwijken, daar in onderling overleg uit te komen.
De mens is groot geworden door vrij te denken, die vrijheid en de bescherming van die vrijheid biedt de VVD!
zondag 16 mei 2010
Bestuurlijke onmacht?
Bestuurlijke onmacht?
Er is witte rook! Als een van de laatste gemeentes heeft Twenterand een nieuw college. Had dat niet wat vlotter gekund? Natuurlijk, maar een coalitie tussen politieke amateurs en een intern verdeelde partij, heeft tijd nodig om te groeien. Overigens, ik weet het, het is een zijspoor maar wel tekenend, die actie van een aantal CDA-leden tegen hun eigen wethouder Jan Binnenmars, is de knulligheid ten top. Zo ga je niet met mensen om! Wie was het ook al weer die zei ‘fatsoen moet je doen’? Een credo dat aan het CDA Twenterand is voorbijgegaan.
Terug naar het college. Zoals elke inwoner van Twenterand ben ik razendbenieuwd waar ze mee gaan komen. Wat wordt het beleid? Komen er de broodnodige investeringen in werkgelegenheid en infrastructuur? Of gaan mijn belastingen alleen maar omhoog om 4 zwembaden open te houden?
Het feit dat CDA en GBT het 4 jaar met elkaar gaan proberen, is al wel even bekend. Het feit dat er nog gen collegeprogramma is, dat nog niemand weet waar die aan toe is, is een veeg teken. Het is tekenend voor de verstandhouding tussen die twee gedwongen partners. Als je mekaar vertrouwt, kun je toch snel zaken doen? Ook over dingen waar je niet over eens bent?
Blijkbaar is er erg veel tijd nodig om een collegeprogramma volledig dicht te timmeren. Wat, wederom als je mekaar zou vertrouwen, niet nodig zou zijn. Maar als je niet uit kunt gaan van eigen kracht, je partner niet vertrouwt, dan moet alles tot achter de komma op papier. Voor de inwoner van Twenterand een slechte zaak. Hoe langer GBT en CDA aan het onderhandelen over komma’s zijn, hoe langer het duurt voor er echt werk van werkgelegenheid wordt gemaakt.
Het wantrouwen tussen deze twee partijen blijkt niet alleen uit de slakkengang over de inhoud, het blijkt ook uit het aantal wethouders dat men nodig heeft om elkaar in de gaten te houden. Was het voor de verkiezingen nog: ‘in het kader van de bezuinigingen moeten we met 3 wethouders toekunnen’. Nu, ruim twee maanden later, moeten er ineens 4 wethouders komen, vanwege alle te verwachten extra bestuurlijke taken. Wie gelooft dat? Was het voor 3 maart niet bekend dat er bezuinigd moest gaan worden?
Een sterk bestuur is toch niet afhankelijk van het aantal wethouders? Dan kunnen we er netzogoed direct 8 neerzetten. Een sterk bestuur bestaat uit geloof in eigen kracht, in eigen idealen, eigen mensen en goede samenwerking.
Onderling wantrouwen, politiek amateurisme en verdeeldheid betekenen extra kosten voor de inwoner van Twenterand
Er is witte rook! Als een van de laatste gemeentes heeft Twenterand een nieuw college. Had dat niet wat vlotter gekund? Natuurlijk, maar een coalitie tussen politieke amateurs en een intern verdeelde partij, heeft tijd nodig om te groeien. Overigens, ik weet het, het is een zijspoor maar wel tekenend, die actie van een aantal CDA-leden tegen hun eigen wethouder Jan Binnenmars, is de knulligheid ten top. Zo ga je niet met mensen om! Wie was het ook al weer die zei ‘fatsoen moet je doen’? Een credo dat aan het CDA Twenterand is voorbijgegaan.
Terug naar het college. Zoals elke inwoner van Twenterand ben ik razendbenieuwd waar ze mee gaan komen. Wat wordt het beleid? Komen er de broodnodige investeringen in werkgelegenheid en infrastructuur? Of gaan mijn belastingen alleen maar omhoog om 4 zwembaden open te houden?
Het feit dat CDA en GBT het 4 jaar met elkaar gaan proberen, is al wel even bekend. Het feit dat er nog gen collegeprogramma is, dat nog niemand weet waar die aan toe is, is een veeg teken. Het is tekenend voor de verstandhouding tussen die twee gedwongen partners. Als je mekaar vertrouwt, kun je toch snel zaken doen? Ook over dingen waar je niet over eens bent?
Blijkbaar is er erg veel tijd nodig om een collegeprogramma volledig dicht te timmeren. Wat, wederom als je mekaar zou vertrouwen, niet nodig zou zijn. Maar als je niet uit kunt gaan van eigen kracht, je partner niet vertrouwt, dan moet alles tot achter de komma op papier. Voor de inwoner van Twenterand een slechte zaak. Hoe langer GBT en CDA aan het onderhandelen over komma’s zijn, hoe langer het duurt voor er echt werk van werkgelegenheid wordt gemaakt.
Het wantrouwen tussen deze twee partijen blijkt niet alleen uit de slakkengang over de inhoud, het blijkt ook uit het aantal wethouders dat men nodig heeft om elkaar in de gaten te houden. Was het voor de verkiezingen nog: ‘in het kader van de bezuinigingen moeten we met 3 wethouders toekunnen’. Nu, ruim twee maanden later, moeten er ineens 4 wethouders komen, vanwege alle te verwachten extra bestuurlijke taken. Wie gelooft dat? Was het voor 3 maart niet bekend dat er bezuinigd moest gaan worden?
Een sterk bestuur is toch niet afhankelijk van het aantal wethouders? Dan kunnen we er netzogoed direct 8 neerzetten. Een sterk bestuur bestaat uit geloof in eigen kracht, in eigen idealen, eigen mensen en goede samenwerking.
Onderling wantrouwen, politiek amateurisme en verdeeldheid betekenen extra kosten voor de inwoner van Twenterand
vrijdag 14 mei 2010
Ligt de lat te hoog voor politici?
Ligt de lat te hoog voor politici?
Of zijn we te kritisch? Het is bekend, elke Nederlander wordt geacht de wet te kennen (en zich er aan te houden....). Het eerste is een juridische fictie om het tweede te kunnen afdwingen.
De wet is voor iedereen gelijk, maar, vrij naar Orwell, voor sommigen iets meer gelijk dan voor anderen. Met name voor politici, zij zijn gekozen om ons te vertegenwoordigen en in sommige gevallen te besturen. Wij geven via ons democratisch systeem ons vertrouwen aan hen, wij verwachten dat onze belangen, hoe tegenstrijdig ook, bij hen in goede handen ligt.
En wij verwachten dat politici modelburgers zijn, zich aan de wet houden. Terecht, dat mogen wij ook verlangen. Een politicus die dat niet doet, kan vertrekken: het vertrouwen is beschadigd. Ligt de lat hoog? Jazeker! Is het glazen huis erg doorzichtig? Jazeker! Maar iemand die zich kandidaat stelt, weet dat.
Hilarisch zijn de voorbeelden wanneer het mis gaat. In 2000 trad in de gemeente Delfzijl een wethouder van Groen Links af, omdat hij (prive) met valse kentekenplaten reed. In 1987 trad een Tweede Kamerlid (PvdA) terug vanwege handel in aandelen met voorkennis. De lijst met voorbeelden is natuurlijk veel langer. De vraag is altijd, waar trek je de grens? Wanneer is een politicus dusdanig beschadigd, niet meer te vertrouwen, dat hij moet aftreden? Het is en blijft een grijs gebied. Is het erg als een politicus een keertje 140 rijdt? Voor de wet wel, voor de maatschappij niet. Immers, we doen dat allemaal wel eens. Toch? Is het erg als een politicus met een slok teveel op achter het stuur zit? Vaak wordt het dan al wat lastiger om te ‘verkopen’, om je als politicus te handhaven. Er zijn voorbeelden genoeg te bedenken, die voor een burger wel acceptabel zouden kunnen zijn, maar waar een politicus over kan struikelen. We leggen de lat hoog....
Politiek, prive en staatsrecht kunnen door elkaar heenlopen. Een zeer kundig politicus, Jack de Vries (staatssecretaris Defensie) heeft zich dat laten overkomen. Dat hij vreemd is gegaan, mag hij wat mij betreft met zijn vrouw oplossen. Dat het CDA (‘gezin als hoeksteen van de samenleving’) een probleem heeft, vind ik niet erg. Mijn oordeel is overigens niet heilig, iemand anders kan over deze twee punten veel zwaarder of luchthartiger denken. Mijn grootste probleem met de affaire Jack de Vries is, is dat hij zich chantabel heeft laten maken. Als bewindspersoon gaat hij ondermeer over de mogelijke aanschaf van de JSF als opvolger van de F16. Hoe zuiver zijn zijn onderhandelingen, als hij weet dat hij gechanteerd kan worden? Bij Jack de Vries zul je niet meer weten waarom hij een bepaalde keuze maakt. Uit overtuiging? Om beleidsredenen? Of omdat iemand iets van hem weet? Jack de Vries kan maar 1 ding doen, zo snel mogelijk de verantwoordelijkheid overdragen en aftreden.
Je moet als kiezer immers weten waarom een politicus een bepaalde keuze maakt. Ik wil als inwoner van Twenterand ook weten waarom onze wethouders, onze raadsleden bepaalde keuzes maken. Is het uit overtuiging? Of is het omdat ze bepaalde privebelangen hebben? Bij twijfel niet oversteken en de twijfel is bij een van onze nieuw gekozen raadsleden wel erg groot. Namens het GBT zit in de raad Marcus Elzinga. Hij is directeur van de Stichting Welzijn Twenterand, een stichting die nauw gelieerd is aan de gemeente en qua inkomsten er ook volledig van afhankelijk.
Als de raad debatteert over welzijn, jeugd-en jongerenwerk. dan zit hij in de positie van de slager die zijn eigen vlees keurt. Marcus Elzinga heeft zelf aangegeven hier geen woordvoerder op te willen zijn. Me dunkt, wat een inzicht. Maar Marcus Elzinga zal als raadslid wel moeten stemmen, zijn mening geven, over noodzakelijke bezuinigingen. Bezuinigingen door de realiteit ingegeven en door de politiek besproken, die zijn werk en inkomen raken.
Weet ik als inwoner van Twenterand welke pet Marcus Elzinga opheeft? Nee. Ik weet alleen dat het onder een stapel petten erg warm wordt. Het GBT en Marcus Elzinga doen er goed aan een keuze te maken. Voor de helderheid van de politiek, voor de inwoner van Twenterand.
Of zijn we te kritisch? Het is bekend, elke Nederlander wordt geacht de wet te kennen (en zich er aan te houden....). Het eerste is een juridische fictie om het tweede te kunnen afdwingen.
De wet is voor iedereen gelijk, maar, vrij naar Orwell, voor sommigen iets meer gelijk dan voor anderen. Met name voor politici, zij zijn gekozen om ons te vertegenwoordigen en in sommige gevallen te besturen. Wij geven via ons democratisch systeem ons vertrouwen aan hen, wij verwachten dat onze belangen, hoe tegenstrijdig ook, bij hen in goede handen ligt.
En wij verwachten dat politici modelburgers zijn, zich aan de wet houden. Terecht, dat mogen wij ook verlangen. Een politicus die dat niet doet, kan vertrekken: het vertrouwen is beschadigd. Ligt de lat hoog? Jazeker! Is het glazen huis erg doorzichtig? Jazeker! Maar iemand die zich kandidaat stelt, weet dat.
Hilarisch zijn de voorbeelden wanneer het mis gaat. In 2000 trad in de gemeente Delfzijl een wethouder van Groen Links af, omdat hij (prive) met valse kentekenplaten reed. In 1987 trad een Tweede Kamerlid (PvdA) terug vanwege handel in aandelen met voorkennis. De lijst met voorbeelden is natuurlijk veel langer. De vraag is altijd, waar trek je de grens? Wanneer is een politicus dusdanig beschadigd, niet meer te vertrouwen, dat hij moet aftreden? Het is en blijft een grijs gebied. Is het erg als een politicus een keertje 140 rijdt? Voor de wet wel, voor de maatschappij niet. Immers, we doen dat allemaal wel eens. Toch? Is het erg als een politicus met een slok teveel op achter het stuur zit? Vaak wordt het dan al wat lastiger om te ‘verkopen’, om je als politicus te handhaven. Er zijn voorbeelden genoeg te bedenken, die voor een burger wel acceptabel zouden kunnen zijn, maar waar een politicus over kan struikelen. We leggen de lat hoog....
Politiek, prive en staatsrecht kunnen door elkaar heenlopen. Een zeer kundig politicus, Jack de Vries (staatssecretaris Defensie) heeft zich dat laten overkomen. Dat hij vreemd is gegaan, mag hij wat mij betreft met zijn vrouw oplossen. Dat het CDA (‘gezin als hoeksteen van de samenleving’) een probleem heeft, vind ik niet erg. Mijn oordeel is overigens niet heilig, iemand anders kan over deze twee punten veel zwaarder of luchthartiger denken. Mijn grootste probleem met de affaire Jack de Vries is, is dat hij zich chantabel heeft laten maken. Als bewindspersoon gaat hij ondermeer over de mogelijke aanschaf van de JSF als opvolger van de F16. Hoe zuiver zijn zijn onderhandelingen, als hij weet dat hij gechanteerd kan worden? Bij Jack de Vries zul je niet meer weten waarom hij een bepaalde keuze maakt. Uit overtuiging? Om beleidsredenen? Of omdat iemand iets van hem weet? Jack de Vries kan maar 1 ding doen, zo snel mogelijk de verantwoordelijkheid overdragen en aftreden.
Je moet als kiezer immers weten waarom een politicus een bepaalde keuze maakt. Ik wil als inwoner van Twenterand ook weten waarom onze wethouders, onze raadsleden bepaalde keuzes maken. Is het uit overtuiging? Of is het omdat ze bepaalde privebelangen hebben? Bij twijfel niet oversteken en de twijfel is bij een van onze nieuw gekozen raadsleden wel erg groot. Namens het GBT zit in de raad Marcus Elzinga. Hij is directeur van de Stichting Welzijn Twenterand, een stichting die nauw gelieerd is aan de gemeente en qua inkomsten er ook volledig van afhankelijk.
Als de raad debatteert over welzijn, jeugd-en jongerenwerk. dan zit hij in de positie van de slager die zijn eigen vlees keurt. Marcus Elzinga heeft zelf aangegeven hier geen woordvoerder op te willen zijn. Me dunkt, wat een inzicht. Maar Marcus Elzinga zal als raadslid wel moeten stemmen, zijn mening geven, over noodzakelijke bezuinigingen. Bezuinigingen door de realiteit ingegeven en door de politiek besproken, die zijn werk en inkomen raken.
Weet ik als inwoner van Twenterand welke pet Marcus Elzinga opheeft? Nee. Ik weet alleen dat het onder een stapel petten erg warm wordt. Het GBT en Marcus Elzinga doen er goed aan een keuze te maken. Voor de helderheid van de politiek, voor de inwoner van Twenterand.
zondag 11 april 2010
de vrouwvriendelijke SGP
Mag een politieke partij tegen het systeem zijn waarbinnen zij functioneert? Mag een politieke partij het oneens zijn met delen van onze Grondwet of uitvloeisels ervan? Stel dat een partij hier de republiek wil invoeren, mag dat? Of, om eens wat dichter bij de onderbuik te blijven, een rechtstaat gebaseerd op de sharia?
Het is een wezensvraag: hoe sterk is de democratie om met normale rechtsmiddelen, debat en checks and balances overeind te blijven. Als dat niet lukt, als de democratie snevelt, is dat dan nog wel de gewenste staatsvorm? Of, anders gezegd: de meest optimale, de minst slechte?
Democratie is een kwestie van balanceren, tegenstellingen overbruggen, compromissen zoeken oftwel: polderen. Het is een wat beladen begrip geworden, na de Paarse kabinetten en hoge mate verguist door de LPF en Wilders-aanhangers. Polderen duurt lang, vergt geduld en het vermogen tot verplaatsen, allemaal geen eigenschappen waar de net genoemde groeperingen erg sterk in zijn. Polderen past namelijk niet bij de door hen zo geliefde ‘waan van de dag’.
In Nederland hebben we 1 partij, die zich verzet tegen het passief kiesrecht voor vrouwen (passief kiesrecht voor vrouwen is mogelijk sinds 1917, in 1918 werd de eerste vrouw in de Tweede Kamer gekozen (Suze Groeneweg, SDAP)). De SGP werd opgericht in 1918 en is daarmee ongeveer even oud als het door hen bestreden vrouwenkiesrecht (al zit daar geen rechtstreeks historisch verband tussen). Er komen op de kieslijst van de SGP dus geen vrouwen voor.
Sinds jaar en dag strijden activisten tegen deze interne regel van de SGP. Via allerlei rechtswegen wordt geprobeerd om een van de uitgangspunten van de SGP teniet te doen. Dat kan, dat mag. Het past immers binnen de democratie, binnen het systeem van checks and balances. Of het wijs is dat activisten zich hiermee bemoeien, is een andere vraag. Mijns inziens niet, om daarmee maar meteen antwoord te geven op die vraag. Enwel om een paar redenen. Het standpunt over de rol van vrouwen binnen de politiek, was binnen de SGP ook al aan het schuiven. Langzaam, maar toch. Daarnaast is het altijd effectiever en democratischer om een politieke tegenstander via verkiezingen en debat te marginaliseren of te beinvloeden, dan door van buitenaf veranderingen op te dringen. Een verandering van binnenuit heeft meer draagvlak dan een opgelegde verandering van buitenaf.
Van Suze Groeneweg naar het eerste vrouwelijke Kamerlid voor de SGP is een lange weg polderen. Het kan zijn dat de activisten (of radicale feministen...?) deze weg wat hebben bekort. Maar is dat winst? Dat eerste vrouwelijke Kamerlid voor de SGP zal in de bankjes zitten vanwege een afgedwongen standpunt en niet omdat zij op eigen kracht haar positie binnen de SGP heeft verworven.
Met hun ongeduld scharen deze activisten zich in de beste traditie’s van de LPF en Wilders.
Het is een wezensvraag: hoe sterk is de democratie om met normale rechtsmiddelen, debat en checks and balances overeind te blijven. Als dat niet lukt, als de democratie snevelt, is dat dan nog wel de gewenste staatsvorm? Of, anders gezegd: de meest optimale, de minst slechte?
Democratie is een kwestie van balanceren, tegenstellingen overbruggen, compromissen zoeken oftwel: polderen. Het is een wat beladen begrip geworden, na de Paarse kabinetten en hoge mate verguist door de LPF en Wilders-aanhangers. Polderen duurt lang, vergt geduld en het vermogen tot verplaatsen, allemaal geen eigenschappen waar de net genoemde groeperingen erg sterk in zijn. Polderen past namelijk niet bij de door hen zo geliefde ‘waan van de dag’.
In Nederland hebben we 1 partij, die zich verzet tegen het passief kiesrecht voor vrouwen (passief kiesrecht voor vrouwen is mogelijk sinds 1917, in 1918 werd de eerste vrouw in de Tweede Kamer gekozen (Suze Groeneweg, SDAP)). De SGP werd opgericht in 1918 en is daarmee ongeveer even oud als het door hen bestreden vrouwenkiesrecht (al zit daar geen rechtstreeks historisch verband tussen). Er komen op de kieslijst van de SGP dus geen vrouwen voor.
Sinds jaar en dag strijden activisten tegen deze interne regel van de SGP. Via allerlei rechtswegen wordt geprobeerd om een van de uitgangspunten van de SGP teniet te doen. Dat kan, dat mag. Het past immers binnen de democratie, binnen het systeem van checks and balances. Of het wijs is dat activisten zich hiermee bemoeien, is een andere vraag. Mijns inziens niet, om daarmee maar meteen antwoord te geven op die vraag. Enwel om een paar redenen. Het standpunt over de rol van vrouwen binnen de politiek, was binnen de SGP ook al aan het schuiven. Langzaam, maar toch. Daarnaast is het altijd effectiever en democratischer om een politieke tegenstander via verkiezingen en debat te marginaliseren of te beinvloeden, dan door van buitenaf veranderingen op te dringen. Een verandering van binnenuit heeft meer draagvlak dan een opgelegde verandering van buitenaf.
Van Suze Groeneweg naar het eerste vrouwelijke Kamerlid voor de SGP is een lange weg polderen. Het kan zijn dat de activisten (of radicale feministen...?) deze weg wat hebben bekort. Maar is dat winst? Dat eerste vrouwelijke Kamerlid voor de SGP zal in de bankjes zitten vanwege een afgedwongen standpunt en niet omdat zij op eigen kracht haar positie binnen de SGP heeft verworven.
Met hun ongeduld scharen deze activisten zich in de beste traditie’s van de LPF en Wilders.
zwaluw
Hoe was het spreekwoord ook al weer? Een zwaluw maakt nog geen zomer. Hoeft wat mij betreft ook niet, de lente is al mooi genoeg. Terwijl ik dit tik, kijk ik uit over de bloesem in de appelbomen, het eerste groen aan de vlier en weiden die zich herstellen van de winter. De temperatuur stijgt en het gras doet z’n best. Dat mag ook wel, want het is het is een lange winter geweest. Met bevroren waterleidingen en een slinkende kuilvoervoorraad. De kranten stonden vol van ‘winterpret’, maar hoe mooi een sneeuwlandschap ook is, hoe lekker vorstlucht ook aanvoelt, het had mij lang genoeg geduurd. Veel gedoe om alle beesten van water te voorzien en veel werk wat is blijven liggen.
Het is nog maar een paar weken dat we buiten weer echt aan het werk konden. Eerst was er de vorst, toen de nattigheid. Nu zie je meer en meer trekkers op het land en op de weg. De grond is opgedroogd, de zon doet haar werk.
We hebben een aardige inhaalslag gemaakt. Veel fruitbomen radicaal gesnoeid, wat ook hoognodig was. En dat levert nu van die mooie ‘Betuwe-plaatjes’ op...:-) Er zijn iets van 30 bomen uit de windsingel gekapt, wat een gigantisch Paasvuur oplevert. Dat blijft een mooi, terugkerend ritueel: met Pasen begint het voorjaar, gevoelsmatig, echt. Het erf is glad, de bomen gesnoeid en het vuur maakt het allemaal glad. Twee dagen lang ruik je de brandlucht in Twente. Het staat ook beschreven in het 2e couplet van het Twents Volkslied: 'n Boak'n in de boerschop op poas'n nog braandt. Overigens volstrekte flauwekul dat je voor een Paasvuur een vergunning nodig bent.
De afrastering voor Heide en Klara, onze geiten, staat. Ze gaan nu nog dagelijks aan de hand van stal naar wei en terug, waarbij Heidi (bijgenaamd Houdini) nog veiligheidshalve aan de stik wordt gezet. Maar bedoeling is wel dat ze vrij snel dag en nacht in de wei kunnen blijven. Een in december aangeschaft nachthok hebben we gisteren geplaatst (kon niet eerder, vorst, nattigheid enzo...). Nog wat afwerken, een hooiruif timmeren en de dames hebben een priveweide.
Dat geldt voorlopig ook voor Lizzy, Juultje en Babetje, ons schaap met twee lammeren. Ze lopen nu in de boomgaard, maar het is de bedoeling dat ze de gebruikte paardenweiden glad gaan houden.
Voorjaar is mooi. Als we buiten zitten, op een van de bankjes of terrasjes (wat een luxe) hebben we uitzicht op de nieuwsgierige geiten, de spelende lammeren en vogeltjes die af en aanvliegen. De laatsten hebben ook de nieuwe nestkasten ontdekt. Het duurt niet zo heel lang of er lopen ganzen- en kippenkuikens op het erf. Beiden zijn fanatiek aan het broeden.
Het wachten is nog op de eerste zwaluw, onze zwaluw die van zijn verre reis terug keert naar zijn nest. Dat maakt het voorjaar compleet.
Het is nog maar een paar weken dat we buiten weer echt aan het werk konden. Eerst was er de vorst, toen de nattigheid. Nu zie je meer en meer trekkers op het land en op de weg. De grond is opgedroogd, de zon doet haar werk.
We hebben een aardige inhaalslag gemaakt. Veel fruitbomen radicaal gesnoeid, wat ook hoognodig was. En dat levert nu van die mooie ‘Betuwe-plaatjes’ op...:-) Er zijn iets van 30 bomen uit de windsingel gekapt, wat een gigantisch Paasvuur oplevert. Dat blijft een mooi, terugkerend ritueel: met Pasen begint het voorjaar, gevoelsmatig, echt. Het erf is glad, de bomen gesnoeid en het vuur maakt het allemaal glad. Twee dagen lang ruik je de brandlucht in Twente. Het staat ook beschreven in het 2e couplet van het Twents Volkslied: 'n Boak'n in de boerschop op poas'n nog braandt. Overigens volstrekte flauwekul dat je voor een Paasvuur een vergunning nodig bent.
De afrastering voor Heide en Klara, onze geiten, staat. Ze gaan nu nog dagelijks aan de hand van stal naar wei en terug, waarbij Heidi (bijgenaamd Houdini) nog veiligheidshalve aan de stik wordt gezet. Maar bedoeling is wel dat ze vrij snel dag en nacht in de wei kunnen blijven. Een in december aangeschaft nachthok hebben we gisteren geplaatst (kon niet eerder, vorst, nattigheid enzo...). Nog wat afwerken, een hooiruif timmeren en de dames hebben een priveweide.
Dat geldt voorlopig ook voor Lizzy, Juultje en Babetje, ons schaap met twee lammeren. Ze lopen nu in de boomgaard, maar het is de bedoeling dat ze de gebruikte paardenweiden glad gaan houden.
Voorjaar is mooi. Als we buiten zitten, op een van de bankjes of terrasjes (wat een luxe) hebben we uitzicht op de nieuwsgierige geiten, de spelende lammeren en vogeltjes die af en aanvliegen. De laatsten hebben ook de nieuwe nestkasten ontdekt. Het duurt niet zo heel lang of er lopen ganzen- en kippenkuikens op het erf. Beiden zijn fanatiek aan het broeden.
Het wachten is nog op de eerste zwaluw, onze zwaluw die van zijn verre reis terug keert naar zijn nest. Dat maakt het voorjaar compleet.
niks mis met achterkamertjespolitiek
Je hoort het gemopper nog wel eens, op verjaardagen, langs de lijn of in het cafe: voor de verkiezingen zijn de politici niet bij je weg te slaan, na de verkiezingen hoor je er niks meer van.
Mijn ervaring is dat de gemiddelde kiezer er ook helemaal geen zin in heeft om voortdurend ‘lastig te worden gevallen’ gevallen door politici die het beste met hem of haar voor heeft. Daarnaast, hoeveel kiezers zijn er nou, buiten de verkiezingen om, betrokken bij het bestuur van hun gemeente? Bar weinig. Terwijl er mogelijkheden genoeg zijn. Je kunt lid worden van een politieke partij. Als je daar niet tevreden over bent, richt je gewoon je eigen partij op, ‘t kan allemaal. Er zijn diverse informatie- en inspraak mogelijkheden bij de gemeente, maar er is maar een handjevol inwoners dat daar gebruikt van maakt.
Het is namelijk veel makkelijker om, al dan niet anoniem, via internet je gal te spuwen over ‘de poitiek’. Wie na de verkiezingen van 3 maart de media via internet wat gevolgd heeft, krabt zich soms achter de oren over het onfatsoen en kortzichtigheid wat er te lezen. Sommige reactie’s lusten de honden geen brood van.
Nou moet ik er wel bij zeggen dat er hier in Twenterand ook wel politieke partijen zijn die daar genoeg aanleiding toe geven. Ze gedragen zich als kinderen op een schoolplein door via de media de onderhandelingen over het nieuwe college te voeren en zo tegelijkertijd hun eigen achterban te bespelen. Het is meer dan terecht, zij het vrij laat, dat burgemeester Kobes nu heeft opgeroepen tot mediastilte.
Onderhandelingen voer je namelijk niet in het openbaar, dat doe je in beslotenheid. Mensen die daar problemen mee hebben, moeten zich maar eens afvragen of ze zelf in het openbaar zouden onderhandelen over bijvoorbeeld de aanschaf van een andere auto. Het antwoord is dan altijd ‘nee, natuurlijk niet’.
Het veel gehoorde verwijt dat er sprake is van handjeklap of achterkamertjespolitiek is grote flauwekul. Ten eerste omdat je onderhandelingen nu eenmaal niet in het openbaar kunt voeren. Ten tweede, omdat achterkamertjespolitiek gewoon een heel andere betekenis heeft. Daar is pas sprake van als bijvoorbeeld een inwoner een deal weet te sluiten met een wethouder, wat eigenlijk tegen de regels is. Of, waarbij de gemeenteraad wordt gepasseerd. Dan is er sprake van achterkamertjespolitiek.
Een mooi voorbeeld van achterkamertjespolitiek is gegeven door Pim Fortuyn. In 2002 won Leefbaar Rotterdam de gemeenteraadsverkiezingen en had dus het voortouw bij de onderhandelingen. Onder het mom van ‘nieuwe politiek’ voerde Fortuyn de gesprekken niet in een kamer op het stadhuis, maar in zijn eigen woonkamer. Maar wel met gesloten deuren, zonder pers. Waar van akte...
De VVD hier in Twenterand heeft niet meegedaan met het moddergooien via de media. Zowel voor als na de verkiezingen komt de VVD met inhoudelijke standpunten, want dat is waar de inwoners echt wat aan hebben. Politiek moet namelijk wel ergens over gaan!
En omdat de tijd, de politiek en de VVD niet stilstaan, gaan we gewoon verder. Met onze standpunten en uw mening daarover. Kijk maar eens op http://www.vvd-twenterand.nl/ waar u kunt meediscussieren. Want het gaat om de inhoud!
Mijn ervaring is dat de gemiddelde kiezer er ook helemaal geen zin in heeft om voortdurend ‘lastig te worden gevallen’ gevallen door politici die het beste met hem of haar voor heeft. Daarnaast, hoeveel kiezers zijn er nou, buiten de verkiezingen om, betrokken bij het bestuur van hun gemeente? Bar weinig. Terwijl er mogelijkheden genoeg zijn. Je kunt lid worden van een politieke partij. Als je daar niet tevreden over bent, richt je gewoon je eigen partij op, ‘t kan allemaal. Er zijn diverse informatie- en inspraak mogelijkheden bij de gemeente, maar er is maar een handjevol inwoners dat daar gebruikt van maakt.
Het is namelijk veel makkelijker om, al dan niet anoniem, via internet je gal te spuwen over ‘de poitiek’. Wie na de verkiezingen van 3 maart de media via internet wat gevolgd heeft, krabt zich soms achter de oren over het onfatsoen en kortzichtigheid wat er te lezen. Sommige reactie’s lusten de honden geen brood van.
Nou moet ik er wel bij zeggen dat er hier in Twenterand ook wel politieke partijen zijn die daar genoeg aanleiding toe geven. Ze gedragen zich als kinderen op een schoolplein door via de media de onderhandelingen over het nieuwe college te voeren en zo tegelijkertijd hun eigen achterban te bespelen. Het is meer dan terecht, zij het vrij laat, dat burgemeester Kobes nu heeft opgeroepen tot mediastilte.
Onderhandelingen voer je namelijk niet in het openbaar, dat doe je in beslotenheid. Mensen die daar problemen mee hebben, moeten zich maar eens afvragen of ze zelf in het openbaar zouden onderhandelen over bijvoorbeeld de aanschaf van een andere auto. Het antwoord is dan altijd ‘nee, natuurlijk niet’.
Het veel gehoorde verwijt dat er sprake is van handjeklap of achterkamertjespolitiek is grote flauwekul. Ten eerste omdat je onderhandelingen nu eenmaal niet in het openbaar kunt voeren. Ten tweede, omdat achterkamertjespolitiek gewoon een heel andere betekenis heeft. Daar is pas sprake van als bijvoorbeeld een inwoner een deal weet te sluiten met een wethouder, wat eigenlijk tegen de regels is. Of, waarbij de gemeenteraad wordt gepasseerd. Dan is er sprake van achterkamertjespolitiek.
Een mooi voorbeeld van achterkamertjespolitiek is gegeven door Pim Fortuyn. In 2002 won Leefbaar Rotterdam de gemeenteraadsverkiezingen en had dus het voortouw bij de onderhandelingen. Onder het mom van ‘nieuwe politiek’ voerde Fortuyn de gesprekken niet in een kamer op het stadhuis, maar in zijn eigen woonkamer. Maar wel met gesloten deuren, zonder pers. Waar van akte...
De VVD hier in Twenterand heeft niet meegedaan met het moddergooien via de media. Zowel voor als na de verkiezingen komt de VVD met inhoudelijke standpunten, want dat is waar de inwoners echt wat aan hebben. Politiek moet namelijk wel ergens over gaan!
En omdat de tijd, de politiek en de VVD niet stilstaan, gaan we gewoon verder. Met onze standpunten en uw mening daarover. Kijk maar eens op http://www.vvd-twenterand.nl/ waar u kunt meediscussieren. Want het gaat om de inhoud!
Abonneren op:
Posts (Atom)
