een ballonnetje...

een ballonnetje dat danst in de wind Als een ballon, een ballon, een ballonnetje Een ballonnetje, dat danst in de wind Een tekst uit een liedje (uit 1958) van Toon Hermans; hij was wat mij betreft een grootmeester in creatief en speels taalgebruik. Lang geleden heb ik hem in Carre mogen zijn optreden Het zijn het soort ballonnen dat voor kinderfeestjes worden gebruikt, waar Toon Hermans in dit liedje het over heeft. Kleine luchtballonnetjes, waar iedereen vrolijk van wordt Er zijn ook de grote luchtballonnen die in deze tijd van het jaar majesteus door het luchtruim zweven. Tweemaal heb ik met zo’n gigantische ballon mee mogen varen, zweven en dat is indrukwekkend. Eenmaal is er bij ons op het land eentje geland en dat mag van mij zo weer. Niet vanwege de fles jenever, maar omdat er iets magisch van zo’n luchtballon uit gaat. De komende tijd zullen we veel ballonnen horen. Het gaat daarbij om een speciaal soort, genaamd ‘proefballon’. Deze komen vooral veel voor boven het luchtruim van Den Haag en ze schijnen zich vlak voor verkiezingen razendsnel te vermenigvuldigen. Een onuitroeibaar soort, dat normaal gesproken maar eens in de 4 jaar tot leven zou mogen komen. Het schijnt dat politieke partijen er speciale kweekvijvers voor hebben.... Een proefballon bestaat uit een soort Utopia, Walhalla of Aards Paradijs (doorstrepen wat niet voor u van toepassing is). In die proefballon zijn de dingen heel simpel en er gelden een paar basisregels: 1)het is altijd de schuld van de ander, maakt niet uit wie 2)wij beloven u gratis kraanwater, minder politici en 8-baanssnelwegen 3)als wij onze belofte niet nakomen, dan is het de schuld van de ander Waarom moet de kiezer gepaaid worden met beloftes en chocolademuntjes? Politiek gaat naar mijn idee om uitgangspunten, idealen. Het zou moeten gaan om het soort samenleving dat je wilt. Over kernvragen als keuzevrijheid, zelfbeschikkingsrecht. Over alles wat in de eerste artikelen van onze Grondwet staat. Niet de Grondwet ter discussie stellen, maar een visie ontplooien, hoe Nederland er uit zou zien op basis van de Grondwet. Geen one-liners, maar gedegen betogen. Een proefballon smaakt niet, maar stap eens in een echte luchtballon; bekijk Nederland en bedenk waar we naar toe willen.

vacature

Recent las ik dat in Twenterand er een behoorlijk verontrustende toename is van het aantal jongere werklozen. Dat is een serieus probleem. Eigenlijk zou de gemeente, hier in samenwerking met bedrijven en instellingen, moeten proberen een oplossing te vinden Maat Twenterand kent ook oudere werklozen. Meer specifiek: oud raadsleden die hun baantje missen. En daar is geen opvang voor, het is helaas een vergeten groep Gelukkig zijn er onder hen, die niet bij de pakken gaan neer zitten, die zich niet achter de geraniums verschuilen, maar die uit de kast komen en het durven te zeggen: Yes, ik heb van alles geprobeerd maar ik ben uitgerangeerd. Yes, ik ben geen raadslid meer, ik ben weggelopen, maar ik probeer het steeds weer. Yes, ik heb weer een nieuwe partij. Yes, I Can (en mijn vrouw steunt en stuurt me) Ik heb al eens eerder geschreven dat Twenterand een relatief jonge gemeente is, dat het nog ontbreekt aan gemeenschapsgevoel en dat er dus een opdracht ligt voor het bestuur, voor de politiek Dat wordt allemaal niet makkelijker, als 1 partij zich alleen maar richt op de belangen van 1 kern binnen de gemeente. Natuurlijk, we hebben GBT al als politieke partij van Westerhaar. Maar heeft die politieke partij Westerhaar verder gebracht? Of hebben de inwoners dat zelf gedaan? En zouden de inwoners van Westerhaar alles op eigen kracht hebben gedaan, of samen met de gemeente, met de gemeenschap. Dat laatste zou betekenen dat elke inwoner van Twenterand iets heeft bij gedragen aan Westerhaar. Is Westerhaar daar beter van geworden? Ja! Is Twenterand als geheel daar slechter van geworden? Nee! Een partij als GBT die zich alleen richt op Westerhaar, sluit de ogen voor iedereen die zich sterk maakt voor de hele gemeente, voor de hele gemeenschap. Het vervelende is, dat datgene wat GBT voor Westerhaar wil, de nieuwe partij Vriezenveens Belang, voor Vriezenveen wil. Ja, in het laatste geval gaat het om een oud-raadslid die z’n baantje mist. Maar dan blijft de vraag, hoe ga je als inwoners van een gemeente met elkaar om? Is het dus de bedoeling dat elke kern, elke buurtschap z’n eigen partij opricht? Wat zou dat betekenen? 23 zetels in de raad verdeeld over 9 kernen en buurtschappen. Wordt dat een gemeenteraad voor de hele gemeenschap? Zowel GBT als oud raadslid Verboom geven het slechte voorbeeld

Struisvogel in Twenterand

TWENTERAND - De nieuwe coalitie schildert de financiële positie van de gemeente Twenterand veel te negatief af. Dat vindt de oppositiepartij Gemeentebelangen Twenterand. Er zou volgens het coalitie-akkoord sprake zijn van een uiterst, zorgelijke situatie, maar GBT-leider Engels noemt dit overdreven. Engels wijst op een goede reservepositie van de gemeente en hij noemt in dat verband een bedrag van 45 miljoen euro. Naar de mening van GBT gaat de coalitie onder het mom van financiële zorgen duchtig snijden in voorzieningen in de dorpen van de gemeente. Daar is volgens GBT geen reden voor en de partij belooft met plannen tot behoud van voorzieningen te komen. Bron: https://sites.google.com/site/gemeentebelangentwenterand/Home/nieuws/nieuws-2012/‘financieelepositiegemeentetenegatiefafgeschilderd’ Bovenstaand bericht las ik onder andere op de site van DeltaFM, maar ook letterlijk op de site van GBT. Er is dus niets verkeerd geciteerd, wat er in de media staat is ook echt de mening van GBT. Wel wat verontrustend om eerlijk te zijn: GBT ontpopt zich als een heel linkse partij: alles opmaken wat je hebt, wie dan leeft, wie dan zorgt. Zolang het korte termijn eigenbelang maar niet geschaad wordt. En het eigenbelang van GBt zijn natuurlijk de 7 zetels in de raad en de angst voor de komende verkiezingen. Maar helaas voor GBT de kiezer is niet gek! Elke vereniging (sport, cultuur of politiek) heeft inkomsten en uitgaven. Elke vereniging wil daar wat aan over houden en zo een spaarpot hebben voor onverwachte uitgaven, voor noodzakelijke investeringen. Hoe breng je de inkomsten omhoog en de uitgaven omlaag? Wat als het dak van het clubgebouw lek is? Dat geldt natuurlijk ook voor elk (gezins)huishouden in Twenterand. Wat komt er binnen en wat zijn de vaste lasten. Hebben we een spaarpotje voor het geval de wasmachine of de auto het begeeft? Dat is normaal boekhouden, dat is gezond omgaan met je geld. Het klopt, de gemeente Twenterand heeft een reservepositie, een spaarpotje, van 45 miljoen euro. Dat is omgerekend per inwoner net iets meer dan 1300 euro per persoon. Dat is, met excuses voor alle afrondingen en het feit dat ik uitga van 4 personen per gezin (conform gegevens CBS), iets van 5200 euro per gezin Gaan in 1 jaar de wasmachine en de auto kapot bij dat gezin, dan is dat al een aardige aanslag op de inkomsten en het spaarpotje. Ook de gemeente Twenterand moet rekening houden met onverwachte uitgaven en dus is reserve, een spaarpotje, verstandig. Het is vooral verstandig, omdat de inkomsten van de gemeente, minder zullen worden. Het grootste deel van de inkomsten van de gemeente komen van de rijksoverheid, niet van de OZB of de hondenbelasting. Omdat de landelijke overheid moet bezuinigen, gaan ook de bijdragen aan de gemeenten (via het zogeheten gemeentefonds) omlaag. Voor Twenterand zou dat op de lopende begroting een tekort van ruim 500.000 euro betekenen. Natuurlijk kun je dat, zoals GBT in de oppositie wil, uit het spaarpotje halen. Maar is het niet verstandiger om te kijken of je als gemeente in je uitgaven wat kunt veranderen? De tering naar de nering zetten. Toch wil GBT het spaarpotje opmaken om alle luxe in stand te houden. Dat is kortzichtig en onverantwoordelijk. De partij die praat over gemeentebelangen, loopt weg als er keuzes gemaakt moeten worden. Diezelfde partij wil gewoon geld uitgeven en maar zien of morgen de zon weer opkomt. Het logo van GBT zou eigenlijk een struisvogel moeten zijn....

hoe Haagsch is Twenterand?

‘t is maar eens een vraag, opgeroepen door de actualiteit. De vraag is hoeveel raadsleden de afgelopen jaren in Twenterand voortijdig, dus voor nieuwe verkiezingen, zijn gestopt. Hoeveel er hun raadszetel ter beschikking hebben gesteld en hoeveel er als afgesplitste fractie zijn door gegaan. Dezelfde vraag geldt eigenlijk ook voor de wethouders: hoeveel hebben er sinds het bestaan van de gemeente Twenterand, hun portefeuille voortijdig aan de wilgen gehangen? Om eerlijk te zijn, weet ik de precieze aantallen niet. Sommige situatie’s heb ik van dichtbij meegemaakt, anderen staan voor mij wat meer op afstand. In sommige gevallen is het een volstrekt logische keuze, ingegeven door prive-omstandigheden, of door een veranderende politieke situatie. Vooropgesteld dat ik niet alle situatie’s precies ken (en daarmee ben ik een gemiddelde inwoner van Twenterand): Toch vind ik, over het geheel genomen, het aantal veranderingen behoorlijk hoog. Naar mijn beste weten zijn er sinds 2001 6(!) wethouders voortijdig vertrokken. Grofweg is dat 1 wethouder per 2 jaar. Er zijn ook raadsleden, die voortijdig stoppen. Of door de werkdruk in combinatie met prive-leven, of door een politieke situatie. Sommigen stellen hun zetel ter beschikking, anderen kiezen er voor om, zonder duidelijke steun van de kiezer, in hun eentje door te gaan. Het meest recente voorbeeld in Twenterand is natuurlijk de PvdA. Farctievoorzitter Hans Zebel legt zijn functie als fractievoorzitter neer en beraadt zich er nog op of hij raadslid wil blijven. De reden (als ik de kranten mag geloven) is dat hij teleurgesteld is, dat hij geen wethouder is geworden. Ik vind dat schoolpleingedrag: als jij niet met mij wilt spelen, dan wil ik jou vriendje niet meer zijn. Een raadslid of een wethouder zit er namens de inwoners van Twenterand. Een raadslid of wethouder zit er namens zijn partij. Maar geen politicus is groter of belangrijker dan zijn partij, waar de kiezers van Twenterand op hebben gestemd. Het is jammer dat de politiek in Twenterand meer gaat om ego’s, dan om het belang van de samenleving. In de politiek moet je, met behoud van je principes, dienstbaar zijn. Dat betekent je een streep moet halen door je ego en kijken naar het groter geheel. De politiek in Twenterand is helaas wat te Haagsch geworden.

Coniunctis viribus

Nederland heeft voor het eerst sinds we hier een parlementaire democratie hebben (1848, de liberaal Thorbecke) een minderheidskabinet. Het was altijd goed (?) gebruik dat een kabinet kon steunen op een meerderheid in de Tweede Kamer. Zolang de helft + 1 maar braaf meestemde, was er niets aan de hand. De feitelijke inbreng van de oppositie was vaak gering. En ondanks de zegeningen van de twee paarse kabinetten, er was te weinig ruimte voor politiek en maatschappelijk debat. Alles was dichtgetimmerd, zoals dat heet. Niet voor niets ontstond er de Fortuyn-revolte, die in de jaren daarvoor zich lokaal al had aangediend. Het kabinet Rutte I bestond uit CDA en VVD, met actieve gedoogsteun van de PVV. Nadat de PVV was weggelopen bij de onderhandelingen over de bezuinigingen, weggelopen was voor haar verantwoordelijkheid, was er ineens een kabinet met een duidelijke minderheid in het parlement. Direct werd er door alle politieke partijen geconstateerd dat er zo snel mogelijk nieuwe verkiezingen moesten komen (12 september, vergeet u niet te stemmen?) Maar ik vraag me af waarom er nieuwe verkiezingen moeten komen. Het kabinet Rutte I, bestaand uit CDA en VVD, had gewoon door kunnen regeren. Er was immers geen motie van wantrouwen ingediend en aangenomen, er was geen conflict met het parlement. Er was geen dichtgetimmerd regeerakkoord, waarbij de oppositie monddood was gemaakt. Sterker nog, alle 10 politieke partijen in de Tweede Kamer, hebben nog nooit zo’n kans gehad om invloed op het regeringsbeleid te hebben. Het zou betekent hebben, dat meer politieke partijen bepaalden wat het beleid zou zijn. Het zou betekent hebben dat meer kiezers zich in het beleid konden vinden. Het zou een politieke vernieuwing van onze democratie zijn geweest. Op gemeentelijk niveau zijn, naar mijn beste weten, geen tussentijdse verkiezingen mogelijk. Eenmaal per 4 jaar kiezen wij onze raadsleden en op basis van de verkiezingsuitslag wordt er een college van wethouders gevormd. Dat gebeurde in 2010 ook: er kwam een college van CDA en GBT in Twenterand. Maar wat was dat een verstandshuwelijk: beide partijen hielden elkaar vast in het vooruitschuiven van beslissingen en de inwoners van Twenterand werden er niet beter van. Dat die samenwerking tussen CDA en GBT aan een vroegtijdig einde is gekomen, verbaast niemand. GBT als grootste partij wilde per definitie het onderste uit de kan en ging volstrekt voorbij aan andere opvattingen binnen de raad, die toch door alle inwoners van Twenterand gekozen was. GBT had (en heeft, ben ik bang) last van de arrogantie van de macht. Politiek betekent samenwerking, betekent samen tot oplossingen en besluiten komen in plaats van halsstarrig aan je verkiezingsbeloften vasthouden. GBT heeft die wijsheid, helaas voor haar kiezers, niet. Er is nu een nieuw college in Twenterand. Bestaand uit 4 wethouders (niet full-time) die niet gebonden zijn aan hun eigen partij, maar die rekening moeten houden met elke fractie in de raad. Van de zeven fractie’s hebben er 6 hun verantwoordelijkheid genomen en gekozen voor samenwerking, voor de toekomst van Twenterand. Wat mij opvalt in het nieuwe colatie-akkoord, zijn drie dingen: 1)voor de noodzakelijke beslissingen zijn er duidelijke termijnen afgesproken: iedereen weet waar hij aan toe is 2)niet alles is dichtgetimmerd; elke politieke partij in de gemeenteraad kan duidelijk invloed uitoefenen. 3)de daadkracht en het optimisme: niet miepen over wat niet kan, maar uitgaan van wat wel kan. Dat is lef, dat is politieke vernieuwing, dat is democratie en hier wordt Twenterand beter van! De VVD Twenterand heeft bewust gekozen voor deze samenwerking. Want zo kunnen wij in Twenterand de boel op orde krijgen.

woorden hebben hun betekenis

woorden hebben hun betekenis De titel had ook kunnen zijn: het lerend vermogen van Twenterand In mijn blog van 13 maart schreef ik over de manier waarop B&W van Twenterand wil weten, hoe de inwoners over duurzame energie denken. De gemeente had in al haar wijsheid besloten, om hier via haar website, een enquete over te houden. Daar viel nog wel wat op af te dingen.....: Kern van mijn kritiek was tweeledig: er werd teveel jargon gebruikt en de enquete was manipuleerbaar, omdat je deze net zo vaak kon invullen als je wilde. Weinig professioneel! Nu wil de gemeente weten, hoe u met de gemeente wilt communiceren. Deze enquete richt zich op de vraag, of u via de ‘social media’ (denk aan Facebook, Twitter, Hyves etc) contact wilt met de gemeente. Ik was even benieuwd hoe vaak deze enquete was in te vullen. En jawel, onbeperkt. Met andere woorden, je zou er bij wijze van spreken een dag voor kunnen uittrekken en deze enquete maar blijven invullen. Wat zijn dan de uitkomsten er van nog waard? De enquete is opgesteld door een extern bureau, waar de gemeente ongetwijfeld fors voor betaalt. Waarom moet er een extern bureau worden ingeschakeld? Wat zijn de uitkomsten van deze enquete waard? Inhoudelijk, maar ook als je het afzet tegen de rekening die de gemeente moet betalen. Als je zwart-wit denkt: de gemeente geeft ons geld uit, waar wij vervolgens weer misbruik van kunnen maken. Dat vind ik een vervelende gedachte. Ik ben in zoverre van de oude school, dat ik vind dat je moet kunnen vertrouwen op datgene wat de overheid zegt. Daarvoor hebben we een bestuur, daarvoor hebben we verkiezingen, daarvoor hebben we een democratie. In Twenterand kan dat dus blijkbaar niet. Want als de gemeente de uitkomsten van deze enquete’s publiceert, als de gemeente hier mee aan het werk gaat, zal mijn gedachte toch zijn: “jaja, maar de basis van de informatie is niet betrouwbaar”. En ik wil graag mijn medemens en de overheid, die van ons allen is, kunnen vertrouwen. Maar ach, in Twenterand moet je zelfs de woorden van de burgemeester anders lezen dan hij ze bedoeld heeft. Want in de beantwoording van schriftelijke vragen door de VVD, schrijft hij: “beter zou kunnen worden gelezen als”.

Vissen in de politiek

in de meest recente aflevering van de zwembadensoap (wordt vervolgd, blijft u kijken) kwam de rol van burgemeester Visser ter sprake. De burgemeester had het (inmiddels door de raad afgeschoten) collegevoorstel aan een meerderheid geholpen, door mee te stemmen met de portefeuillehouder.
Hiermee zou de burgemeester een politiek standpunt hebben ingenomen en dat zorgde voor nog al wat kritiek.
De formele rol van de burgemeester is vrij duidelijk: hij heeft stemrecht in het college van B&W en als de stemmen staken, als de wethouders er niet uitkomen, geeft de stem van de burgemeester de doorslag.
Dat burgemeester Visser gebruik heeft gemaakt van zijn stemrecht, is zijn goed recht. Dat hij het gebruik ervan uitlegt, verdedigt als er in de publieke opinie ruis ontstaat, is ook logisch. De burgemeester heeft immers ook de informele rol van burgervader.
De uitleg die Visser geeft, is wel vreemd. Hij beweert stellig geen politiek te bedrijven. Letterlijk zegt hij: “en dan is het niet aan mij om op welke manier dan ook een politiek standpunt in te nemen” (bron: www.twenterand.nl)

En hier gaat Visser de mist in. De burgemeester heeft namelijk wel degelijk een politieke rol en neemt uit hoofde van zijn functie automatisch een politiek standpunt in. De simpele feiten dat hij deel uitmaakt van het college en voorzitter is van de raad, maken zijn rol groter dan alleen het bewaken van het proces: elke beslissing die de burgemeester neemt heeft een politiek karakter.
Stel dat Visser inzake het collegevoorstel niet had meegestemd, dan was de kans groot geweest dat de raad nu nog niet over de zwembaden had kunnen debatteren. Misschien was het college gestruikeld over de zwembaden. Deze scenario’s hebben zich niet voorgedaan, want Visser heeft gebruik gemaakt van zijn stemrecht. Dat mag! Maar, zijn keuze om uberhaupt te stemmen heeft een politiek karakter. Het feit dat hij meegestemd heeft met de portefeuillehouder heeft ook een politiek karakter. Het zijn beiden politieke standpunten.
Als je het omdraait en Visser had niet gestemd, of had gestemd tegen het voorstel van wethouder Idzinga, dan had dat politieke consequenties gehad. Nu hij zijn stem voor het voorstel van de portefeuillehouder heeft uitgebracht, zou dat ineens niet politiek zijn.
Dat vind ik een rare redenering, het is een tegenstrijdigheid die burgemeester Visser op geen enkele manier kan waarmaken.
De burgemeester is ook voorzitter van de raad. Dezelfde door ons gekozen raad die hem beoordeelt op zijn functioneren en eventueel voordraagt voor herbenoeming. De burgemeester als voorzitter opereert in een puur politieke omgeving. Kan hij dat zonder “op welke manier dan ook een politiek standpunt in te nemen”? Elke beslissing die hij neemt, de manier waarop hij de vergadering van de raad leidt, heeft politieke gevolgen. De burgemeester neemt qualitate qua een politiek standpunt in, bewust of onbewust, maar de gevolgen zijn er.
In de gemeente Twenterand is burgemeester Visser ook portefeuillehouder Economische Zaken. Kan hij dat doen zonder een politiek standpunt in te nemen? Natuurlijk niet. Om op dit terrein succesvol te zijn en politiek neutraal te blijven, is een spagaat waar een circusartiest jaloers op zou zijn.
Saillant detail is, dat burgemeester Visser in zijn verklaring toch een politiek standpunt inneemt en daarmee zijn eigen stelling onder uit haalt.Hij zegt: “Er stond een klein meisje met een t-shirt aan waarop stond geschreven: Ik wil mijn zwemdiploma halen in Vriezenveen. Duidelijker kan de boodschap voor de raadsleden toch niet zijn?!”


Als dat geen impliciete opdracht aan de raad, als dat geen politiek standpunt is? De mening van de burgemeester, de beslissingen die hij neemt, zijn politiek. Dat te ontkennen is politiek een beetje dom...