Weten we het nog? Het kabinet Balkende IV ging van start met een 100-dagen tour. CDA, PvdA en ChristenUnie wilden nu echt naar de burger luisteren, weten wat er speelt in het land. Me dunkt dat als je daar honderd dagen voor door het land moet toeren, dan ben je als politicus geen knip voor je neus waard.
Die 100 dagen besluiteloosheid werden kenmerkend voor dat kabinet. Er lag een financiele crisis op de loer, maar het kabinet wist zeker dat die crisis niet de oceaan zou overwaaien. De ‘ga gerust slapen’ - houding, Nederland was weer een eiland geworden. Het kabinet kon die houding niet langer vasthouden, toen de crisis hier ook had toegeslagen. Vervolgens duurde het maanden voor er een pakket crisismaatregelen kwam. Voor de langere termijn, om het huishoudboekje van de overheid weer op orde te krijgen, werden 20 (!) ambtelijke commissie’s in het leven geroepen. Deze mochten er vervolgens ook weer een half jaar over doen om met voorstellen te komen.
Het kabinet Balkende IV heeft niet geregeerd, maar is weg gedoken voor haar verantwoordelijkheid.
Los van alle practische bezwaren tegen deze besluiteloosheid, met zo’n 100-dagen tour en met al die ambtelijke commissie’s, wordt de Tweede Kamer gemakshalve gepasseerd. Als het kabinet niet regeert, geen besluiten neemt, dan kan het parlement niet controleren. En dat is nou net wel precies datgene waarvoor wij met z’n allen een parlement hebben gekozen.
Is er lering getrokken uit deze besluiteloosheid? Voor het nieuwe kabinet valt dat niet te zeggen, maar voor het nieuwe college van de gemeente Twenterand wel: ze hebben er niets van geleerd!
Zo wil het nieuwe college de burgerparticipatie en inspraakmogelijkheden aan banden leggen, wil het nieuwe college het functioneren van kleine fractie’s feitelijk onmogelijk maken. Een cynicus zou zeggen dat dat logisch is, immers, als het college geen besluiten neemt, valt er niks in te spreken of door de raad te controleren. Toch heeft het college wel een besluit genomen, namelijk om, u raad het al, voorlopig niks te besluiten. Crisis of niet, werkeloosheid of niet, dit college heeft besloten om 6 belangrijke beleidsstukken pas later uit te brengen. Geen sociaal economische visie, geen bedrijventerreinenvisie, geen detailhandelstructuurvisie, enzovoort, enzovoort. Inwoners en bedrijven van Twenterand hebben niet de tijd om zolang te wachten. Het gezond krijgen en houden van onze economie vraagt om daadkrachtig bestuur, de inwoners en bedrijven Twenterand vragen erom!
donderdag 29 juli 2010
vrijdag 16 juli 2010
Engels wil nieuwe politiek
Engels wil nieuwe politiek
Het is ook niet zo gemakkelijk. Eerst richt je uit frustratie je eigen partij op, daarna ben je jaren in de oppositie aan het schoppen en het schreeuwen en ineens heb je verantwoordelijkheid. Ineens moet het GBT zelf besluiten nemen in plaats van de besluiten van anderen af te kraken. Dat valt heus niet mee, je moet even goed gaan nadenken over je nieuwe rol, je nieuwe positie. Hoe maak je je eigen achterban duidelijk dat die gouden bergen toch eigenlijk niet bestaan? Ga er maar aan staan, je zou haast medelijden met Albert Engels krijgen.
Gelukkig heeft Albert Engels nagedacht. Althans, die indruk bestaat. Want hij heeft een paar creatieve oplossingen bedacht om met de voor hem nieuwe en ongemakkelijke situatie om te gaan.
Wat heeft hij zoal bedacht? Hoe gaat hij het redden? Nou, simpel:
zorg dat die burgers die op je gestemd hebben niet zo kunnen zeuren. Hoe doe je dat? Heel simpel: leg die lastige inspraak aan banden. Nouja, lastig. Toen het GBT nog in de oppositie zat, was ze natuurlijk heel blij met alle vormen van inspraak. En dat ging vrij goed: ‘als jij inspreekt bij de raad, dan houden wij je een worst voor’. En nu willen diezelfde inwoner ineens meespreken over voorstellen van het GBT als collegepartij. Maar dat is niet de bedoeling, hup, terug in je mand. Je hebt op ons gestemd, nu koest houden. Dat moet ongeveer de gedachte van Albert Engels zijn geweest toen hij de burgerparticipatie wilde beperken.
Je heb als GBT dan ineens wel wat te vertellen, je zit op het pluche, er zijn ineens 4 wethouders, maar je hebt toch wat last van die oppositie. Want die zijn het niet met je eens, je krijgt geen applaus en die maken het je lastig. Wat doe je dan? Simpel, ei van Columbus: je zorgt er voor dat de oppositie niet kan functioneren. Als je het die kleine fractie’s onmogelijk maakt om bij elke vergadering aanwezig te zijn, dan heb je er ook geen last van. Dus onder het mom van bezuinigingen, schrap je die fractievertegenwoordigers. Scheelt een hoop gezeur.
Nog zoiets: er moet niet teveel bekend worden wat er besloten is. Want daar kunnen alleen maar vragen van komen. Dus als je voorstelt om het functioneren van de raad in te perken, fractievertegenwoordigers te schrappen, dan moet eigenlij niemand dat weten. Je wilt toch niet dat net als in de gemeente Wierden de besluiten van het presidium openbaar worden? Nee, dat moet je tegenhouden. Je wilt de boel onder controle houden, geheim houden.
Want stel je toch eens voor dat de inwoners van Twenterand merken dat je met al dat lawaai wat je hebt gemaakt, helemaal niks voor elkaar krijgt. Daarom, wil Albert Engels nieuwe politiek: de politiek van de beslotenheid, van de achterkamertjes, van de totale controle. Dat is ze in de Sovjet-Unie ook niet gelukt. Dus er is nog hoop voor de inwoners van Twenterand.
Het is ook niet zo gemakkelijk. Eerst richt je uit frustratie je eigen partij op, daarna ben je jaren in de oppositie aan het schoppen en het schreeuwen en ineens heb je verantwoordelijkheid. Ineens moet het GBT zelf besluiten nemen in plaats van de besluiten van anderen af te kraken. Dat valt heus niet mee, je moet even goed gaan nadenken over je nieuwe rol, je nieuwe positie. Hoe maak je je eigen achterban duidelijk dat die gouden bergen toch eigenlijk niet bestaan? Ga er maar aan staan, je zou haast medelijden met Albert Engels krijgen.
Gelukkig heeft Albert Engels nagedacht. Althans, die indruk bestaat. Want hij heeft een paar creatieve oplossingen bedacht om met de voor hem nieuwe en ongemakkelijke situatie om te gaan.
Wat heeft hij zoal bedacht? Hoe gaat hij het redden? Nou, simpel:
zorg dat die burgers die op je gestemd hebben niet zo kunnen zeuren. Hoe doe je dat? Heel simpel: leg die lastige inspraak aan banden. Nouja, lastig. Toen het GBT nog in de oppositie zat, was ze natuurlijk heel blij met alle vormen van inspraak. En dat ging vrij goed: ‘als jij inspreekt bij de raad, dan houden wij je een worst voor’. En nu willen diezelfde inwoner ineens meespreken over voorstellen van het GBT als collegepartij. Maar dat is niet de bedoeling, hup, terug in je mand. Je hebt op ons gestemd, nu koest houden. Dat moet ongeveer de gedachte van Albert Engels zijn geweest toen hij de burgerparticipatie wilde beperken.
Je heb als GBT dan ineens wel wat te vertellen, je zit op het pluche, er zijn ineens 4 wethouders, maar je hebt toch wat last van die oppositie. Want die zijn het niet met je eens, je krijgt geen applaus en die maken het je lastig. Wat doe je dan? Simpel, ei van Columbus: je zorgt er voor dat de oppositie niet kan functioneren. Als je het die kleine fractie’s onmogelijk maakt om bij elke vergadering aanwezig te zijn, dan heb je er ook geen last van. Dus onder het mom van bezuinigingen, schrap je die fractievertegenwoordigers. Scheelt een hoop gezeur.
Nog zoiets: er moet niet teveel bekend worden wat er besloten is. Want daar kunnen alleen maar vragen van komen. Dus als je voorstelt om het functioneren van de raad in te perken, fractievertegenwoordigers te schrappen, dan moet eigenlij niemand dat weten. Je wilt toch niet dat net als in de gemeente Wierden de besluiten van het presidium openbaar worden? Nee, dat moet je tegenhouden. Je wilt de boel onder controle houden, geheim houden.
Want stel je toch eens voor dat de inwoners van Twenterand merken dat je met al dat lawaai wat je hebt gemaakt, helemaal niks voor elkaar krijgt. Daarom, wil Albert Engels nieuwe politiek: de politiek van de beslotenheid, van de achterkamertjes, van de totale controle. Dat is ze in de Sovjet-Unie ook niet gelukt. Dus er is nog hoop voor de inwoners van Twenterand.
Abonneren op:
Posts (Atom)
