niks mis met achterkamertjespolitiek

Je hoort het gemopper nog wel eens, op verjaardagen, langs de lijn of in het cafe: voor de verkiezingen zijn de politici niet bij je weg te slaan, na de verkiezingen hoor je er niks meer van.
Mijn ervaring is dat de gemiddelde kiezer er ook helemaal geen zin in heeft om voortdurend ‘lastig te worden gevallen’ gevallen door politici die het beste met hem of haar voor heeft. Daarnaast, hoeveel kiezers zijn er nou, buiten de verkiezingen om, betrokken bij het bestuur van hun gemeente? Bar weinig. Terwijl er mogelijkheden genoeg zijn. Je kunt lid worden van een politieke partij. Als je daar niet tevreden over bent, richt je gewoon je eigen partij op, ‘t kan allemaal. Er zijn diverse informatie- en inspraak mogelijkheden bij de gemeente, maar er is maar een handjevol inwoners dat daar gebruikt van maakt.
Het is namelijk veel makkelijker om, al dan niet anoniem, via internet je gal te spuwen over ‘de poitiek’. Wie na de verkiezingen van 3 maart de media via internet wat gevolgd heeft, krabt zich soms achter de oren over het onfatsoen en kortzichtigheid wat er te lezen. Sommige reactie’s lusten de honden geen brood van.
Nou moet ik er wel bij zeggen dat er hier in Twenterand ook wel politieke partijen zijn die daar genoeg aanleiding toe geven. Ze gedragen zich als kinderen op een schoolplein door via de media de onderhandelingen over het nieuwe college te voeren en zo tegelijkertijd hun eigen achterban te bespelen. Het is meer dan terecht, zij het vrij laat, dat burgemeester Kobes nu heeft opgeroepen tot mediastilte.
Onderhandelingen voer je namelijk niet in het openbaar, dat doe je in beslotenheid. Mensen die daar problemen mee hebben, moeten zich maar eens afvragen of ze zelf in het openbaar zouden onderhandelen over bijvoorbeeld de aanschaf van een andere auto. Het antwoord is dan altijd ‘nee, natuurlijk niet’.
Het veel gehoorde verwijt dat er sprake is van handjeklap of achterkamertjespolitiek is grote flauwekul. Ten eerste omdat je onderhandelingen nu eenmaal niet in het openbaar kunt voeren. Ten tweede, omdat achterkamertjespolitiek gewoon een heel andere betekenis heeft. Daar is pas sprake van als bijvoorbeeld een inwoner een deal weet te sluiten met een wethouder, wat eigenlijk tegen de regels is. Of, waarbij de gemeenteraad wordt gepasseerd. Dan is er sprake van achterkamertjespolitiek.
Een mooi voorbeeld van achterkamertjespolitiek is gegeven door Pim Fortuyn. In 2002 won Leefbaar Rotterdam de gemeenteraadsverkiezingen en had dus het voortouw bij de onderhandelingen. Onder het mom van ‘nieuwe politiek’ voerde Fortuyn de gesprekken niet in een kamer op het stadhuis, maar in zijn eigen woonkamer. Maar wel met gesloten deuren, zonder pers. Waar van akte...
De VVD hier in Twenterand heeft niet meegedaan met het moddergooien via de media. Zowel voor als na de verkiezingen komt de VVD met inhoudelijke standpunten, want dat is waar de inwoners echt wat aan hebben. Politiek moet namelijk wel ergens over gaan!
En omdat de tijd, de politiek en de VVD niet stilstaan, gaan we gewoon verder. Met onze standpunten en uw mening daarover. Kijk maar eens op http://www.vvd-twenterand.nl/ waar u kunt meediscussieren. Want het gaat om de inhoud!