Struisvogel in Twenterand

TWENTERAND - De nieuwe coalitie schildert de financiële positie van de gemeente Twenterand veel te negatief af. Dat vindt de oppositiepartij Gemeentebelangen Twenterand. Er zou volgens het coalitie-akkoord sprake zijn van een uiterst, zorgelijke situatie, maar GBT-leider Engels noemt dit overdreven. Engels wijst op een goede reservepositie van de gemeente en hij noemt in dat verband een bedrag van 45 miljoen euro. Naar de mening van GBT gaat de coalitie onder het mom van financiële zorgen duchtig snijden in voorzieningen in de dorpen van de gemeente. Daar is volgens GBT geen reden voor en de partij belooft met plannen tot behoud van voorzieningen te komen. Bron: https://sites.google.com/site/gemeentebelangentwenterand/Home/nieuws/nieuws-2012/‘financieelepositiegemeentetenegatiefafgeschilderd’ Bovenstaand bericht las ik onder andere op de site van DeltaFM, maar ook letterlijk op de site van GBT. Er is dus niets verkeerd geciteerd, wat er in de media staat is ook echt de mening van GBT. Wel wat verontrustend om eerlijk te zijn: GBT ontpopt zich als een heel linkse partij: alles opmaken wat je hebt, wie dan leeft, wie dan zorgt. Zolang het korte termijn eigenbelang maar niet geschaad wordt. En het eigenbelang van GBt zijn natuurlijk de 7 zetels in de raad en de angst voor de komende verkiezingen. Maar helaas voor GBT de kiezer is niet gek! Elke vereniging (sport, cultuur of politiek) heeft inkomsten en uitgaven. Elke vereniging wil daar wat aan over houden en zo een spaarpot hebben voor onverwachte uitgaven, voor noodzakelijke investeringen. Hoe breng je de inkomsten omhoog en de uitgaven omlaag? Wat als het dak van het clubgebouw lek is? Dat geldt natuurlijk ook voor elk (gezins)huishouden in Twenterand. Wat komt er binnen en wat zijn de vaste lasten. Hebben we een spaarpotje voor het geval de wasmachine of de auto het begeeft? Dat is normaal boekhouden, dat is gezond omgaan met je geld. Het klopt, de gemeente Twenterand heeft een reservepositie, een spaarpotje, van 45 miljoen euro. Dat is omgerekend per inwoner net iets meer dan 1300 euro per persoon. Dat is, met excuses voor alle afrondingen en het feit dat ik uitga van 4 personen per gezin (conform gegevens CBS), iets van 5200 euro per gezin Gaan in 1 jaar de wasmachine en de auto kapot bij dat gezin, dan is dat al een aardige aanslag op de inkomsten en het spaarpotje. Ook de gemeente Twenterand moet rekening houden met onverwachte uitgaven en dus is reserve, een spaarpotje, verstandig. Het is vooral verstandig, omdat de inkomsten van de gemeente, minder zullen worden. Het grootste deel van de inkomsten van de gemeente komen van de rijksoverheid, niet van de OZB of de hondenbelasting. Omdat de landelijke overheid moet bezuinigen, gaan ook de bijdragen aan de gemeenten (via het zogeheten gemeentefonds) omlaag. Voor Twenterand zou dat op de lopende begroting een tekort van ruim 500.000 euro betekenen. Natuurlijk kun je dat, zoals GBT in de oppositie wil, uit het spaarpotje halen. Maar is het niet verstandiger om te kijken of je als gemeente in je uitgaven wat kunt veranderen? De tering naar de nering zetten. Toch wil GBT het spaarpotje opmaken om alle luxe in stand te houden. Dat is kortzichtig en onverantwoordelijk. De partij die praat over gemeentebelangen, loopt weg als er keuzes gemaakt moeten worden. Diezelfde partij wil gewoon geld uitgeven en maar zien of morgen de zon weer opkomt. Het logo van GBT zou eigenlijk een struisvogel moeten zijn....

hoe Haagsch is Twenterand?

‘t is maar eens een vraag, opgeroepen door de actualiteit. De vraag is hoeveel raadsleden de afgelopen jaren in Twenterand voortijdig, dus voor nieuwe verkiezingen, zijn gestopt. Hoeveel er hun raadszetel ter beschikking hebben gesteld en hoeveel er als afgesplitste fractie zijn door gegaan. Dezelfde vraag geldt eigenlijk ook voor de wethouders: hoeveel hebben er sinds het bestaan van de gemeente Twenterand, hun portefeuille voortijdig aan de wilgen gehangen? Om eerlijk te zijn, weet ik de precieze aantallen niet. Sommige situatie’s heb ik van dichtbij meegemaakt, anderen staan voor mij wat meer op afstand. In sommige gevallen is het een volstrekt logische keuze, ingegeven door prive-omstandigheden, of door een veranderende politieke situatie. Vooropgesteld dat ik niet alle situatie’s precies ken (en daarmee ben ik een gemiddelde inwoner van Twenterand): Toch vind ik, over het geheel genomen, het aantal veranderingen behoorlijk hoog. Naar mijn beste weten zijn er sinds 2001 6(!) wethouders voortijdig vertrokken. Grofweg is dat 1 wethouder per 2 jaar. Er zijn ook raadsleden, die voortijdig stoppen. Of door de werkdruk in combinatie met prive-leven, of door een politieke situatie. Sommigen stellen hun zetel ter beschikking, anderen kiezen er voor om, zonder duidelijke steun van de kiezer, in hun eentje door te gaan. Het meest recente voorbeeld in Twenterand is natuurlijk de PvdA. Farctievoorzitter Hans Zebel legt zijn functie als fractievoorzitter neer en beraadt zich er nog op of hij raadslid wil blijven. De reden (als ik de kranten mag geloven) is dat hij teleurgesteld is, dat hij geen wethouder is geworden. Ik vind dat schoolpleingedrag: als jij niet met mij wilt spelen, dan wil ik jou vriendje niet meer zijn. Een raadslid of een wethouder zit er namens de inwoners van Twenterand. Een raadslid of wethouder zit er namens zijn partij. Maar geen politicus is groter of belangrijker dan zijn partij, waar de kiezers van Twenterand op hebben gestemd. Het is jammer dat de politiek in Twenterand meer gaat om ego’s, dan om het belang van de samenleving. In de politiek moet je, met behoud van je principes, dienstbaar zijn. Dat betekent je een streep moet halen door je ego en kijken naar het groter geheel. De politiek in Twenterand is helaas wat te Haagsch geworden.

Coniunctis viribus

Nederland heeft voor het eerst sinds we hier een parlementaire democratie hebben (1848, de liberaal Thorbecke) een minderheidskabinet. Het was altijd goed (?) gebruik dat een kabinet kon steunen op een meerderheid in de Tweede Kamer. Zolang de helft + 1 maar braaf meestemde, was er niets aan de hand. De feitelijke inbreng van de oppositie was vaak gering. En ondanks de zegeningen van de twee paarse kabinetten, er was te weinig ruimte voor politiek en maatschappelijk debat. Alles was dichtgetimmerd, zoals dat heet. Niet voor niets ontstond er de Fortuyn-revolte, die in de jaren daarvoor zich lokaal al had aangediend. Het kabinet Rutte I bestond uit CDA en VVD, met actieve gedoogsteun van de PVV. Nadat de PVV was weggelopen bij de onderhandelingen over de bezuinigingen, weggelopen was voor haar verantwoordelijkheid, was er ineens een kabinet met een duidelijke minderheid in het parlement. Direct werd er door alle politieke partijen geconstateerd dat er zo snel mogelijk nieuwe verkiezingen moesten komen (12 september, vergeet u niet te stemmen?) Maar ik vraag me af waarom er nieuwe verkiezingen moeten komen. Het kabinet Rutte I, bestaand uit CDA en VVD, had gewoon door kunnen regeren. Er was immers geen motie van wantrouwen ingediend en aangenomen, er was geen conflict met het parlement. Er was geen dichtgetimmerd regeerakkoord, waarbij de oppositie monddood was gemaakt. Sterker nog, alle 10 politieke partijen in de Tweede Kamer, hebben nog nooit zo’n kans gehad om invloed op het regeringsbeleid te hebben. Het zou betekent hebben, dat meer politieke partijen bepaalden wat het beleid zou zijn. Het zou betekent hebben dat meer kiezers zich in het beleid konden vinden. Het zou een politieke vernieuwing van onze democratie zijn geweest. Op gemeentelijk niveau zijn, naar mijn beste weten, geen tussentijdse verkiezingen mogelijk. Eenmaal per 4 jaar kiezen wij onze raadsleden en op basis van de verkiezingsuitslag wordt er een college van wethouders gevormd. Dat gebeurde in 2010 ook: er kwam een college van CDA en GBT in Twenterand. Maar wat was dat een verstandshuwelijk: beide partijen hielden elkaar vast in het vooruitschuiven van beslissingen en de inwoners van Twenterand werden er niet beter van. Dat die samenwerking tussen CDA en GBT aan een vroegtijdig einde is gekomen, verbaast niemand. GBT als grootste partij wilde per definitie het onderste uit de kan en ging volstrekt voorbij aan andere opvattingen binnen de raad, die toch door alle inwoners van Twenterand gekozen was. GBT had (en heeft, ben ik bang) last van de arrogantie van de macht. Politiek betekent samenwerking, betekent samen tot oplossingen en besluiten komen in plaats van halsstarrig aan je verkiezingsbeloften vasthouden. GBT heeft die wijsheid, helaas voor haar kiezers, niet. Er is nu een nieuw college in Twenterand. Bestaand uit 4 wethouders (niet full-time) die niet gebonden zijn aan hun eigen partij, maar die rekening moeten houden met elke fractie in de raad. Van de zeven fractie’s hebben er 6 hun verantwoordelijkheid genomen en gekozen voor samenwerking, voor de toekomst van Twenterand. Wat mij opvalt in het nieuwe colatie-akkoord, zijn drie dingen: 1)voor de noodzakelijke beslissingen zijn er duidelijke termijnen afgesproken: iedereen weet waar hij aan toe is 2)niet alles is dichtgetimmerd; elke politieke partij in de gemeenteraad kan duidelijk invloed uitoefenen. 3)de daadkracht en het optimisme: niet miepen over wat niet kan, maar uitgaan van wat wel kan. Dat is lef, dat is politieke vernieuwing, dat is democratie en hier wordt Twenterand beter van! De VVD Twenterand heeft bewust gekozen voor deze samenwerking. Want zo kunnen wij in Twenterand de boel op orde krijgen.