Gelukkig zijn er veel mensen die zich betrokken voelen en betrokken zijn, bij onze samenleving. Ik heb altijd al een hekel gehad aan mensen die aan de kant staan en zeggen: ‘ze moeten het beter doen’. Meestal gaat het dan over ‘de politiek’ of ‘de overheid’ of ‘de ambtenaren. Lees maar eens de reacties op Twitter, of op de site van de Tubantia.
Ik heb groot respect voor mensen die zich inzetten voor onze samenleving. Of je nou kandidaat politiek leider van de PvdA bent of vrijwilliger bij de voetbalvereniging, je draagt iets bij aan een betere samenleving. Je geeft invulling aan je eigen verantwoordelijkheid.
Het gebeurt helaas te vaak dat mensen kritiek leveren zonder zelf iets te doen. En vaak wordt die kritiek ook nog anoniem geleverd. Lekker makkelijk....Wederom, kijk maar eens op Twitter en op de site van de Tubantia. Het is triest dat mensen lopen te schelden op diegenen die wel hun verantwoordelijkheid nemen. Alles wat ik schrijf, publiceer en doe, is onder mijn eigen naam. Want ik voel me verantwoordelijk en ik wil mijn steentje bijdragen aan een betere samenleving.
Het gebeurt teveel dat onze volksvertegenwoordigers, onze bestuurders, via de social media te kakken worden gezet. Oh, het is zo gemakkelijk om eventjes anoniem of op afstand kritiek te leveren.
Maar wat doe je zelf? Wat is jouw bijdrage aan een betere samenleving? Wat is jouw bijdrage aan een mooi Twenterand?
Daar ben je zelf bij, daar ben je zelf voor verantwoordelijk. Domweg schelden helpt niet
dinsdag 28 februari 2012
verlicht veilig
“De gemeenten willen in het buitengebied de verlichting verwijderen die er niet voor de verkeersveiligheid staat. De veiligheid mag namelijk niet in gevaar komen. Zo blijven de meeste kruisingen in het buitengebied verlicht.” Aldus de tekst op de site twentebewustverlicht.nl
Als je het goed leest, staan er wat rare dingen in. Er zijn dus kruisingen waarbij de lantaarnpalen wel verwijderd kunnen worden, zonder dat de verkeersveiligheid in gevaar komt. Komt er soms geen verkeer over die kruisingen? Waarom zouden die kruisingen in het donker wel veilig zijn?
En als de veiligheid niet in gevaar mag komen, waarom kijkt de gemeente dan alleen naar verkeersveiligheid? Voor de inwoners van het buitengebied betekent de straatverlichting meer dan alleen verkeersveiligheid. Het aantal inbraken en diefstallen is, ook hier in de Weitemanslanden, schrikbarend hoog. Als er minder straatverlichting is, is er meer gelegenheid tot diefstal. De gemeente gaat toch ook over de openbare orde? Ik ben bang dat minder straatlantaarns niet wordt gecompenseerd door meer inzet van politie in het buitengebied.
De fout die de gemeente Twenterand nu maakt, is dat de Weitemansweg door drie gemeenten loopt: Almelo, Tubbergen, Twenterand. Van de eerste twee is niet bekend wat zij gaan doen met de straatverlichting. Wat betekent dat de gemeente Twenterand op een lange weg plukjes lantaarnpalen verwijderd, zonder na te denken over de gevolgen voor de hele weg. Het resultaat zal zijn: een stukje donkere weg, een stukje verlichte weg, een stukje donkere weg. Is dat de veiligheid die de gemeente Twenterand wil?
Kan er hier en daar een lantaarnpaal weg? Vast wel. Maar de gemeente moet niet alleen kijken naar verkeersveiligheid, maar ook naar inbraakpreventie, de veiligheid voor de bewoners. En dit goed overleggen met bewoners en de gemeenten Almelo en Tubbergen.
Als je het goed leest, staan er wat rare dingen in. Er zijn dus kruisingen waarbij de lantaarnpalen wel verwijderd kunnen worden, zonder dat de verkeersveiligheid in gevaar komt. Komt er soms geen verkeer over die kruisingen? Waarom zouden die kruisingen in het donker wel veilig zijn?
En als de veiligheid niet in gevaar mag komen, waarom kijkt de gemeente dan alleen naar verkeersveiligheid? Voor de inwoners van het buitengebied betekent de straatverlichting meer dan alleen verkeersveiligheid. Het aantal inbraken en diefstallen is, ook hier in de Weitemanslanden, schrikbarend hoog. Als er minder straatverlichting is, is er meer gelegenheid tot diefstal. De gemeente gaat toch ook over de openbare orde? Ik ben bang dat minder straatlantaarns niet wordt gecompenseerd door meer inzet van politie in het buitengebied.
De fout die de gemeente Twenterand nu maakt, is dat de Weitemansweg door drie gemeenten loopt: Almelo, Tubbergen, Twenterand. Van de eerste twee is niet bekend wat zij gaan doen met de straatverlichting. Wat betekent dat de gemeente Twenterand op een lange weg plukjes lantaarnpalen verwijderd, zonder na te denken over de gevolgen voor de hele weg. Het resultaat zal zijn: een stukje donkere weg, een stukje verlichte weg, een stukje donkere weg. Is dat de veiligheid die de gemeente Twenterand wil?
Kan er hier en daar een lantaarnpaal weg? Vast wel. Maar de gemeente moet niet alleen kijken naar verkeersveiligheid, maar ook naar inbraakpreventie, de veiligheid voor de bewoners. En dit goed overleggen met bewoners en de gemeenten Almelo en Tubbergen.
donderdag 9 februari 2012
kopje onder?
In de raad van Twenterand stelt een fractie een vraag aan een wethouder. Gebruikelijk is dat de vragensteller verantwoordelijk is voor de vraag en de beantwoorder verantwoordelijk is voor het antwoord. Dat hoort nou eenmaal bij het politieke spel. Maar wat als de bevraagde geen antwoord geeft? Wat als de bevraagde refereert aan feiten die de vragensteller niet kan kennen?
Het is precies wat er dinsdag gebeurde..... De VVD Twenterand stelde bij het vragenhalfuurtje vragen over het besluit van het college om het besluit inzake de zwembaden wederom uit te stellen. Saillant detail was, dat de raad dit besluit tot uitstel via de media had vernomen in plaats van door een brief vanuit het college. De VVD wilde dus niet alleen weten waarom de beslissing weer was uitgesteld, maar ook waarom de media er eerder van op de hoogte waren dan de raad.
Het antwoord van wethouder Idzinga was tegelijk triest en lachwekkend. Idzinga verwees in zijn antwoord naar een brief die naar de raad gestuurd was en daarmee was voor hem de kous afgedaan. Alleen: die brief was nog helemaal niet naar de raad verstuurd, de raadsleden waren simpelweg nog niet op de hoogte. Het leverde het wat trieste beeld op van een wethouder die moest toegeven dat hij het ook allemaal niet wist, maar dat het vanzelf in orde zou komen....Herhaalde vragen van de VVD om duidelijkheid te krijgen, werden door de voorzitter, de burgermeester, niet toegestaan
Wat leverde het vragenhalfuurtje nou op?
1)wethouder Idzinga heeft de boel niet op orde. Hij kon geen antwoord geven op de vragen over de vertraging en verschool zich achter een brief die nog niet verstuurd was
2)De burgermeester als voorzitter van de raad, greep niet in bij de non-antwoorden van de wethouder, maar hield zich aan de technische procedures. Helaas deed diezelfde burgermeester dat niet bij alle hopeloze interrupties van GBT
3)Er is wederom geen duidelijkheid voor de inwoners van Twenterand
De VVD Twenterand wil duidelijkheid voor onze inwoners, wil antwoorden op de vragen. En daarom zijn dezelfde vragen nu door de VVD schriftelijk ingediend. In de hoop op een serieus antwoord.
Het is precies wat er dinsdag gebeurde..... De VVD Twenterand stelde bij het vragenhalfuurtje vragen over het besluit van het college om het besluit inzake de zwembaden wederom uit te stellen. Saillant detail was, dat de raad dit besluit tot uitstel via de media had vernomen in plaats van door een brief vanuit het college. De VVD wilde dus niet alleen weten waarom de beslissing weer was uitgesteld, maar ook waarom de media er eerder van op de hoogte waren dan de raad.
Het antwoord van wethouder Idzinga was tegelijk triest en lachwekkend. Idzinga verwees in zijn antwoord naar een brief die naar de raad gestuurd was en daarmee was voor hem de kous afgedaan. Alleen: die brief was nog helemaal niet naar de raad verstuurd, de raadsleden waren simpelweg nog niet op de hoogte. Het leverde het wat trieste beeld op van een wethouder die moest toegeven dat hij het ook allemaal niet wist, maar dat het vanzelf in orde zou komen....Herhaalde vragen van de VVD om duidelijkheid te krijgen, werden door de voorzitter, de burgermeester, niet toegestaan
Wat leverde het vragenhalfuurtje nou op?
1)wethouder Idzinga heeft de boel niet op orde. Hij kon geen antwoord geven op de vragen over de vertraging en verschool zich achter een brief die nog niet verstuurd was
2)De burgermeester als voorzitter van de raad, greep niet in bij de non-antwoorden van de wethouder, maar hield zich aan de technische procedures. Helaas deed diezelfde burgermeester dat niet bij alle hopeloze interrupties van GBT
3)Er is wederom geen duidelijkheid voor de inwoners van Twenterand
De VVD Twenterand wil duidelijkheid voor onze inwoners, wil antwoorden op de vragen. En daarom zijn dezelfde vragen nu door de VVD schriftelijk ingediend. In de hoop op een serieus antwoord.
woensdag 8 februari 2012
het schoolplein vanTwenterand
Voor mij is het lang geleden dat ik op het schoolplein heb gespeeld en ik zal goed in mijn geheugen moeten graven om te achterhalen, welke spelletjes we deden. Uiteraard knikkeren, als door een soort magie ineens het knikkerseizoen begon. Er was altijd toezicht op het schoolplein. Een vriendelijk maar ook strenge juf of meester, die van tijd tot tijd meespeelde, maar ook strak in de gaten hield dat wij ons aan de regels hielden. Geen vechtpartijen, fair play bij de spelletjes. Er waren altijd kinderen die extra in de gaten moesten worden gehouden: of omdat ze te graag de baas speelden, of omdat altijd aan het kortste eind trokken. Eigenlijk functioneerden de juf en meester dus als een soort scheidsrechter. En als ik me niet aan de regels hield, dan werd ik terug gefloten. Ik kan gerust zeggen: ik zocht de grenzen van de regels wel op. Maar ik had ook heilig ontzag voor het fluitje van de scheidsrechter. voor de gebiedende stem van de juf en meester.
Zittend op de tribune bij de raadsvergadering, denk ik dat het voor veel raadsleden ook lang geleden is, dat ze op het schoolplein gespeeld hebben. Maar ik hoop dat een ieder er ook goede herinneringen aan heeft.
D’r zijn er die het schoolpleingedrag niet verleerd zijn. Dat is op zich niet verkeerd, want je mag in het debat best de grenzen van de regels opzoeken. Je mag er alleen niet overheen gaan. Toch is dat helaas wat er in de raad van Twenterand gebeurt: ver over de grenzen van de regels gaan. En helaas ontbreekt het aan een meester die ingrijpt.
Gisteravond, 7 februari, was het weer over tijdens de raadsvergadering. Dhr Engels (GBT) overtrad stelselmatig de regels en brak met alle fatsoensnormen. Herman Finkers zou zeggen: ‘dat heeft zo;n jongen toch niet nodig’. Maar blijkbaar heeft dhr Engels dat wel nodig. Waarom? Heeft het GBT geen argumenten? En moet Engels bij gebrek daaraan zichzelf overschreeuwen? Of is hij onzeker van zijn eigen positie?
Het zou Engels sieren als hij zich wat minder gedroeg als het miskende jongetje op het schoolplein. Helaas krijgt hij die ruimte, neemt hij die ruimte omdat de burgermeester zich niet opstelt als de strenge meester. En zo wordt de raad van Twenterand een schoolplein, maar of de herinneringen daaraan dan ook zo mooi zullen zijn?
Zittend op de tribune bij de raadsvergadering, denk ik dat het voor veel raadsleden ook lang geleden is, dat ze op het schoolplein gespeeld hebben. Maar ik hoop dat een ieder er ook goede herinneringen aan heeft.
D’r zijn er die het schoolpleingedrag niet verleerd zijn. Dat is op zich niet verkeerd, want je mag in het debat best de grenzen van de regels opzoeken. Je mag er alleen niet overheen gaan. Toch is dat helaas wat er in de raad van Twenterand gebeurt: ver over de grenzen van de regels gaan. En helaas ontbreekt het aan een meester die ingrijpt.
Gisteravond, 7 februari, was het weer over tijdens de raadsvergadering. Dhr Engels (GBT) overtrad stelselmatig de regels en brak met alle fatsoensnormen. Herman Finkers zou zeggen: ‘dat heeft zo;n jongen toch niet nodig’. Maar blijkbaar heeft dhr Engels dat wel nodig. Waarom? Heeft het GBT geen argumenten? En moet Engels bij gebrek daaraan zichzelf overschreeuwen? Of is hij onzeker van zijn eigen positie?
Het zou Engels sieren als hij zich wat minder gedroeg als het miskende jongetje op het schoolplein. Helaas krijgt hij die ruimte, neemt hij die ruimte omdat de burgermeester zich niet opstelt als de strenge meester. En zo wordt de raad van Twenterand een schoolplein, maar of de herinneringen daaraan dan ook zo mooi zullen zijn?
vrijdag 3 februari 2012
is de VVD Twenterand asociaal?
van Gumus via Mauro tot .....?
Het verhaal is bekend, In 1997 wilde de toenmalig staatsecretaris voor asiel, mw Scmitz (PvdA) de Turkse kleermaker Gumus terug sturen naar zijn vaderland. Haar beslissing was conform de wet, maar Nederland stond op z’n kop. Pvda-coryfee Ed van Thijn dreigde: als Gumus wordt uitgezet, zeg ik mijn lidmaatschap van de PvdA op.
U raadt of weet het al: Gumus ging terug naar Turkije en Ed van Thijn bleef lid van de Pvda.
In de loop van de jaren heeft elke bewindspersoon, verantwoordelijk voor asiel en immigratie, wel een ‘hoofdpijndossier’ op z’n bureau gehad. Het gaat er mij nu even nadrukkelijk niet om, welke politieke kleur de ambtsdrager had: VVD, CDA, PvdA (of zelfs eventjes LPF). Elke minister of staatssecretaris is gewetensvol omgegaan met de wet, met de ‘hoofdpijndossiers’ en met de discretionare bevoegdheid. Dat laatste wil zeggen, dat de verantwoordelijk bewindspersoon een uitzondering kan maken op de wet en regelgeving, In het algemeen is het zo, dat hoe minder ruchtbaarheid voor een schrijnende situatie, hoe groter de kans op de uitzondering. De gemiddelde asielzoeker heeft geen baat bij veel publiciteit, bij veel Bekende Nederlanders. Er wordt veel meer achter de schermen opgelost. En dat is een realiteit waarmee we rekening moeten houden.
Actueel is de motie over het kinderpardon:
Landelijk is de VVD hier op tegen, maar lokaal zijn er VVD afdelingen die wel steun geven aan het kinderpardon. Dat is prima, want de VVD kent geen kadaverdiscipline. Of je als VVD afdelingen nu wel of geen steun verleent aan deze motie, in alle gevallen heeft er een gewetensvolle discussie plaatsgevonden.
In alle gevallen is het een gewetensvolle en dus soms lastige afweging. Het handhaven en toepassen van de wet en de regelgeving gaat soms van ‘au’. Klopt, maar dat is de uitkomst van onze democratie.
Onze democratie moeten we koesteren. We moeten daar respectvol mee omgaan, net zo goed als met de personen en argumenten.
De VVD Twenterand heeft goede redenen om niet mee te gaan met de motie over het kinderpardon. Maar het gaat te ver, het gaat veel te ver, om deze VVD afdeling en haar leden en vertegenwoordigers, vervolgens af te schilderen als ‘asociaal’. En toch is dat precies wat er in de Tubantia gebeurt is. Ik wil niet dat de leden van de VVD Twenterand, waar ik voorzitter van mag zijn, dat de fractie van de VVD Twenterand, als asociaal worden bestempeld. Ik wil wel dat de besluiten van de VVD Twenterand en haar leden, met respect worden behandeld!
Het verhaal is bekend, In 1997 wilde de toenmalig staatsecretaris voor asiel, mw Scmitz (PvdA) de Turkse kleermaker Gumus terug sturen naar zijn vaderland. Haar beslissing was conform de wet, maar Nederland stond op z’n kop. Pvda-coryfee Ed van Thijn dreigde: als Gumus wordt uitgezet, zeg ik mijn lidmaatschap van de PvdA op.
U raadt of weet het al: Gumus ging terug naar Turkije en Ed van Thijn bleef lid van de Pvda.
In de loop van de jaren heeft elke bewindspersoon, verantwoordelijk voor asiel en immigratie, wel een ‘hoofdpijndossier’ op z’n bureau gehad. Het gaat er mij nu even nadrukkelijk niet om, welke politieke kleur de ambtsdrager had: VVD, CDA, PvdA (of zelfs eventjes LPF). Elke minister of staatssecretaris is gewetensvol omgegaan met de wet, met de ‘hoofdpijndossiers’ en met de discretionare bevoegdheid. Dat laatste wil zeggen, dat de verantwoordelijk bewindspersoon een uitzondering kan maken op de wet en regelgeving, In het algemeen is het zo, dat hoe minder ruchtbaarheid voor een schrijnende situatie, hoe groter de kans op de uitzondering. De gemiddelde asielzoeker heeft geen baat bij veel publiciteit, bij veel Bekende Nederlanders. Er wordt veel meer achter de schermen opgelost. En dat is een realiteit waarmee we rekening moeten houden.
Actueel is de motie over het kinderpardon:
Landelijk is de VVD hier op tegen, maar lokaal zijn er VVD afdelingen die wel steun geven aan het kinderpardon. Dat is prima, want de VVD kent geen kadaverdiscipline. Of je als VVD afdelingen nu wel of geen steun verleent aan deze motie, in alle gevallen heeft er een gewetensvolle discussie plaatsgevonden.
In alle gevallen is het een gewetensvolle en dus soms lastige afweging. Het handhaven en toepassen van de wet en de regelgeving gaat soms van ‘au’. Klopt, maar dat is de uitkomst van onze democratie.
Onze democratie moeten we koesteren. We moeten daar respectvol mee omgaan, net zo goed als met de personen en argumenten.
De VVD Twenterand heeft goede redenen om niet mee te gaan met de motie over het kinderpardon. Maar het gaat te ver, het gaat veel te ver, om deze VVD afdeling en haar leden en vertegenwoordigers, vervolgens af te schilderen als ‘asociaal’. En toch is dat precies wat er in de Tubantia gebeurt is. Ik wil niet dat de leden van de VVD Twenterand, waar ik voorzitter van mag zijn, dat de fractie van de VVD Twenterand, als asociaal worden bestempeld. Ik wil wel dat de besluiten van de VVD Twenterand en haar leden, met respect worden behandeld!
wat durft debestuurder?
Ga eens terug in de tijd en neem Molly Geertsema (VVD) als voorbeeld. Hij was van 1961 tot 1971 burgermeester van Wassenaar. Een bestuurder van de oude stempel, een regent. Iemand die wist te luisteren, iemand die besluiten durfde te nemen.
In Wassenaar heb je een arbeiderswijk, genaamd het Kerckehout, met eenvoudige rijtjeswoningen. Eens in het jaar is daar een buurtfeest, met barbeque en rommelmarkt. Toen Geertsema burgermeester was van Wassenaar, bezocht hij steevast het buurtfeest van de wijk Kerckehout. Dat ging als volgt: hij liet zich voorrijden met de dienstauto (chauffeur met pet) en nam plaats. Het organiserende comite vroeg zeer beleefd ‘ meneer de burgermeester, wat wilt u drinken?’ Het antwoord was ‘een borrel’. Waarop het comite niets anders kon doen dan zeggen ‘maar meneer de burgemeester, wij hebben van de gemeente geen vergunning voor drank gekregen’. Geertsema sloeg met de vuist op tafel en zei dat er vanaf nu vergunning was. Uiteraard stond de borrel onder het schap al gereed.
Geertsema hield vervolgens een soort van audientie: de inwoners mochten vertellen over hun noden. En als er werd gemopperd over de straatverlichting, dan was twee dagen later de gemeente bezig met de straatverlichting.
Het was burgerparticipatie pur sang: de burgermeester luisterde naar de inwoners en deed er vervolgens ook wat mee.
Het is een verhaal uit vervlogen tijd, maar in die arbeiderswijk wordt de reeds lang verscheiden Geertsema nog steeds geroemd.
Hoe gaat dat in Twenterand? Wel, wij hebben een bestuur, dat niet bestuurt. We hebben een burgermeester die geen burgervader is. Wat we wel hebben, zijn: werkgroepen, vormen van burgerparticpatie, middelen die voor het college een excuus vormen om geen besluit te nemen. Tel eens op hoeveel besluiten dit college heeft uitgesteld. Tel eens op wat dat allemaal kost, inclusief externe adviesbuerau’s. Met zulk gedrag komt de gemiddelde inwoner z’n bed niet meer uit voor de politiek in Twenterand.
Het meest recente besluit van dit college is, om een besluit over de zwembaden weer uit te stellen. Wat heeft het dan voor een zin, om als college te zeggen: wij luisteren naar de burgers? Zelf zou ik zeggen, beter een slecht besluit nemen dat je dan vervolgens ter vuur en ter zwaard verdedigt, dan alles maar uit te stellen en je te verschuilen achter werkgroepen en externe bureau’s. De inwoners van Twenterand willen duidelijkheid, willen een bestuur dat staat voor z’n zaak.
Waar is de burgermeester, waar is de wethouder. die met zijn vuist op tafel slaat en zegt: zo gaan we het doen! Regeert de angst? Ik ben bang van wel. Ik wacht met smart op bestuurders die durven te besturen.
In Wassenaar heb je een arbeiderswijk, genaamd het Kerckehout, met eenvoudige rijtjeswoningen. Eens in het jaar is daar een buurtfeest, met barbeque en rommelmarkt. Toen Geertsema burgermeester was van Wassenaar, bezocht hij steevast het buurtfeest van de wijk Kerckehout. Dat ging als volgt: hij liet zich voorrijden met de dienstauto (chauffeur met pet) en nam plaats. Het organiserende comite vroeg zeer beleefd ‘ meneer de burgermeester, wat wilt u drinken?’ Het antwoord was ‘een borrel’. Waarop het comite niets anders kon doen dan zeggen ‘maar meneer de burgemeester, wij hebben van de gemeente geen vergunning voor drank gekregen’. Geertsema sloeg met de vuist op tafel en zei dat er vanaf nu vergunning was. Uiteraard stond de borrel onder het schap al gereed.
Geertsema hield vervolgens een soort van audientie: de inwoners mochten vertellen over hun noden. En als er werd gemopperd over de straatverlichting, dan was twee dagen later de gemeente bezig met de straatverlichting.
Het was burgerparticipatie pur sang: de burgermeester luisterde naar de inwoners en deed er vervolgens ook wat mee.
Het is een verhaal uit vervlogen tijd, maar in die arbeiderswijk wordt de reeds lang verscheiden Geertsema nog steeds geroemd.
Hoe gaat dat in Twenterand? Wel, wij hebben een bestuur, dat niet bestuurt. We hebben een burgermeester die geen burgervader is. Wat we wel hebben, zijn: werkgroepen, vormen van burgerparticpatie, middelen die voor het college een excuus vormen om geen besluit te nemen. Tel eens op hoeveel besluiten dit college heeft uitgesteld. Tel eens op wat dat allemaal kost, inclusief externe adviesbuerau’s. Met zulk gedrag komt de gemiddelde inwoner z’n bed niet meer uit voor de politiek in Twenterand.
Het meest recente besluit van dit college is, om een besluit over de zwembaden weer uit te stellen. Wat heeft het dan voor een zin, om als college te zeggen: wij luisteren naar de burgers? Zelf zou ik zeggen, beter een slecht besluit nemen dat je dan vervolgens ter vuur en ter zwaard verdedigt, dan alles maar uit te stellen en je te verschuilen achter werkgroepen en externe bureau’s. De inwoners van Twenterand willen duidelijkheid, willen een bestuur dat staat voor z’n zaak.
Waar is de burgermeester, waar is de wethouder. die met zijn vuist op tafel slaat en zegt: zo gaan we het doen! Regeert de angst? Ik ben bang van wel. Ik wacht met smart op bestuurders die durven te besturen.
donderdag 2 februari 2012
Wass will das Weib?
Een vraag zo oud als de mensheid. En een vraag waarop vele metaforen toepasbaar zijn. Ik wil het graag dichtbij huis houden en vertaal vrij: wat wil het CDA?
Het CDA heeft zich decennialang, in haar huidige vorm, maar ook daarvoor in haar oorspronkelijke delen van ARP, CHU en KVP als das Weib gedragen. Een beetje naar links, een beetje naar rechts, maar altijd lag het CDA in het midden, in het kuiltje van de matras.
Landelijk regeert het CDA met de VVD, er is een kabinet met een VVD premier, Mark Rutte. Dit minderheidskabinet wordt formeel gedoogd door de PVV, maar kan voor alle moeilijke beslissingen rekenen op wisselende meerderheden in de Tweede Kamer. Dat is wat mij betreft de democratie ten top: geen vanzelfsprekende machtsbasis maar zoeken naar wisselende meerderheden om de noodzakelijke besluiten voor Nederland te nemen. Geen arrogantie van een dicht getimmerd coallitie-akkoord, maar de stemmen van zoveel mogelijk kiezers laten gelden.
Toch heeft het CDA het daar moeilijk mee. Er is geen automatisme van de macht en de positie van het CDA in het politieke spectrum is onduidelijk.
Me dunkt dat juist die onduidelijkheid een partij de ruimte geeft om haar eigen positie te kiezen. Er is zoveel politieke vrijheid dat je als partij die ruimte moet kunnen nemen. Maar het CDA is nog wat aan het zwalken. Er is geen duidelijk politiek leider, er is geen koers en het ontbreekt deze partij aan het vermogen om de politieke ruimte in te vullen.
Maar, wacht: er was een denktank die door middel van herbronnen er voor moet zorgen dat het CDA de juiste koers vaart. En die juiste koers blijkt, als je de media mag geloven, het radicale midden of juist links van het midden te zijn.
Nu is het links van het midden niet alleen behoorlijk druk (dus wat heb je er te zoeken?), maar je moet je ook afvragen of je in die stroom wilt meevaren of er juist tegen wilt varen. Dat laatste leidt tot botsingen, met ernstige stremmingen tot gevolg.
Wat het CDA landelijk gaat doen, geen idee. Waar haar leden voor kiezen, geen idee, Ik weet wel dat het CDA hier in Twenterand in een college zit met GBT, een afsplitsing van de PvdA en in die zin maakt het CDA hier al een ruk naar links.
Maar wat levert dat lokale experiment het CDA nou op? Ik weet het niet. Enige wat ik weet dat het CDA, al van oudsher betrouwbare partij, nu ineens een partij van potverteren is geworden. Voor elke beslissing wil dit college van CDA en GBT een extern onderzoeksbureau (denk aan de Klaampe), voor elke beslissing worden de reserves meer en meer uitgeput (denk aan de verplaatsing van Poorthuis). Maar het allerliefst worden beslissingen uitgesteld (denk aan de zwembaden)
Is dat nu het resultaat van het CDA over links? Lokaal wel, met alle gevolgen vandien. Landelijk, laten we het hopen dat het niet zover komt. Maar de vraagt blijft: wat wil het CDA.
De stabiele factor, landelijke en lokaal, is de VVD!
Het CDA heeft zich decennialang, in haar huidige vorm, maar ook daarvoor in haar oorspronkelijke delen van ARP, CHU en KVP als das Weib gedragen. Een beetje naar links, een beetje naar rechts, maar altijd lag het CDA in het midden, in het kuiltje van de matras.
Landelijk regeert het CDA met de VVD, er is een kabinet met een VVD premier, Mark Rutte. Dit minderheidskabinet wordt formeel gedoogd door de PVV, maar kan voor alle moeilijke beslissingen rekenen op wisselende meerderheden in de Tweede Kamer. Dat is wat mij betreft de democratie ten top: geen vanzelfsprekende machtsbasis maar zoeken naar wisselende meerderheden om de noodzakelijke besluiten voor Nederland te nemen. Geen arrogantie van een dicht getimmerd coallitie-akkoord, maar de stemmen van zoveel mogelijk kiezers laten gelden.
Toch heeft het CDA het daar moeilijk mee. Er is geen automatisme van de macht en de positie van het CDA in het politieke spectrum is onduidelijk.
Me dunkt dat juist die onduidelijkheid een partij de ruimte geeft om haar eigen positie te kiezen. Er is zoveel politieke vrijheid dat je als partij die ruimte moet kunnen nemen. Maar het CDA is nog wat aan het zwalken. Er is geen duidelijk politiek leider, er is geen koers en het ontbreekt deze partij aan het vermogen om de politieke ruimte in te vullen.
Maar, wacht: er was een denktank die door middel van herbronnen er voor moet zorgen dat het CDA de juiste koers vaart. En die juiste koers blijkt, als je de media mag geloven, het radicale midden of juist links van het midden te zijn.
Nu is het links van het midden niet alleen behoorlijk druk (dus wat heb je er te zoeken?), maar je moet je ook afvragen of je in die stroom wilt meevaren of er juist tegen wilt varen. Dat laatste leidt tot botsingen, met ernstige stremmingen tot gevolg.
Wat het CDA landelijk gaat doen, geen idee. Waar haar leden voor kiezen, geen idee, Ik weet wel dat het CDA hier in Twenterand in een college zit met GBT, een afsplitsing van de PvdA en in die zin maakt het CDA hier al een ruk naar links.
Maar wat levert dat lokale experiment het CDA nou op? Ik weet het niet. Enige wat ik weet dat het CDA, al van oudsher betrouwbare partij, nu ineens een partij van potverteren is geworden. Voor elke beslissing wil dit college van CDA en GBT een extern onderzoeksbureau (denk aan de Klaampe), voor elke beslissing worden de reserves meer en meer uitgeput (denk aan de verplaatsing van Poorthuis). Maar het allerliefst worden beslissingen uitgesteld (denk aan de zwembaden)
Is dat nu het resultaat van het CDA over links? Lokaal wel, met alle gevolgen vandien. Landelijk, laten we het hopen dat het niet zover komt. Maar de vraagt blijft: wat wil het CDA.
De stabiele factor, landelijke en lokaal, is de VVD!
Abonneren op:
Posts (Atom)
