Ja, ik ga nu gemakshalve wat onvergelijkbare zaken aan elkaar koppelen. Ik weet het, het mag niet en toch doe ik het.....
Het college van B&W Twenterand (CDA en GBT) heeft inmiddels een behoorlijke lijst opgebouwd van uitgestelde beslissingen. Het meest in het oog springende is natuurlijk de beslissing rond de zwembaden. De gemeente Twenterand heeft teveel zwembaden, gerelateerd aan het aantal inwoners, de bezoekers en de kosten. Dat er iets moet gebeuren, daar is vriend en vijand het wel over eens. Maar er zijn, op weg naar een oplossing , een paar problemen en ik noem ze nu in willekeurige volgorde.
elke kern wil haar eigen zwembad behouden
het college durft geen beslissingen te nemen
het CDA loopt in deze aan de teugels van GBT
het college is gevlucht in het project burgerparticipatie
de uitkomsten van dit project worden aan de kant geschoven, vanwege het verstandshuwelijk tussen CDA en GBT
Wat heeft Twenterand, bij gebrek aan het vermogen om een besluit te nemen, uitgegeven aan onderzoeken, aan onderhoud van de zwembaden, aan het project burgerparticipatie? Kunnen CDA en GBT deze kosten verantwoorden vanuit hun verstandshuwelijk?
De uitkomsten van het project burgerparticipatie zijn volledig aan de kant geschoven; terecht dat de betrokkenen zich geschoffeerd voelen: zij zijn een speelbal geworden van de onmacht van het CDA en de angst van GBT.
Dit college, dat geen besluiten kan nemen over structurele bezuinigingen, gaat wel voltallig naar het VNG congres. Een jubileumfeestje dat 3 miljoen kost. Is een VNG congres nuttig? Ja. Moet het college van Twenterand er bij zijn? Ja. Maar alle wethouders, de burgermeester en de gemeentesecretaris, betalen hun bijdrage a €850 vanuit de gemeentekas. Dat is bij elkaar €5100.
Het zou toch zo mooi zijn, als het hele college zou zeggen: ‘weet je wat, wij betalen de bijdrage zelf. Deze kosten dragen we zelf. Een structurele bezuiniging op de zwembaden krijgen we niet voor elkaar, maar we willen wel het goede voorbeeld geven’.
Dit college van CDA en GBT gaat nog eens zwemmend ter onder....
vrijdag 23 maart 2012
dinsdag 13 maart 2012
Hoe duurzaam is dit college?
Afwegingskader (maar dan 4 maal) Duurzaam (maar dan 6 maal)
Bent u er nog? Hoho, niet weglopen, uw mening wordt gevraagd over een ruimtelijk afwegingskader en co-producten. Of u weet wat het betekent is niet belangrijk, als u uw mening maar geeft. Aldus het college van Twenterand.
Omdat ik wel belangrijk vind, dat u weet waarover het gaat, even een korte toelichting. In het voorjaar van 2011 heeft de VVD een motie ingediend, waarbij het college van B&W werd verzocht om de mogelijkheden van duurzame energie in kaart te brengen. Deze motie werd raadsbreed ondersteund, het was niet alleen de VVD die de energiemogelijkheden op lange termijn in kaart wilde brengen.
Een jaar verder, schriftelijke vragen van de VVD over dit onderwerp, een gesprek met de wethouder en wat heeft het college ons gebracht? Jawel, een enquete. Nu weten we allemaal hoe de coalitiepartijen, CDA en GBT, omgaan met de inbreng en de mening van de inwoners. Denk maar eens aan het project burgerparticipatie zwembaden.
Welke waarde moeten we nu aan deze enquete toekennen?
het college heeft na een jaar nadenken blijkbaar zelf nog geen mening
het college wil de mening van de inwoners (dat is op zich goed) maar geeft niet aan wat ze er mee zal doen
het college verschuilt zich (4 x 6) achter technische termen, zonder toelichting of keuze.
Als je die enquete bekijkt en invult, dan zul je zien dat er keuzes worden gevraagd. Maar het zijn keuzes zonder toelichting op de consequenties ervan. En, je kunt de enquete zovaak invullen als je wilt, want er wordt niet gestuurd of gecontroleerd op IP-adressen. Er is geen enkele manier om dubbeling van uitkomsten te voorkomen. Met andere woorden, de uitkomst van deze enquete is te manipuleren. Dat is wel zo ongelooflijk dom. Hoe moeten wij als inwoners de uitkomst van die enquete serieus nemen?
Binnen een jaar (!) tijd had het college toch zelf een mening moeten hebben over duurzame energie.
Bent u er nog? Hoho, niet weglopen, uw mening wordt gevraagd over een ruimtelijk afwegingskader en co-producten. Of u weet wat het betekent is niet belangrijk, als u uw mening maar geeft. Aldus het college van Twenterand.
Omdat ik wel belangrijk vind, dat u weet waarover het gaat, even een korte toelichting. In het voorjaar van 2011 heeft de VVD een motie ingediend, waarbij het college van B&W werd verzocht om de mogelijkheden van duurzame energie in kaart te brengen. Deze motie werd raadsbreed ondersteund, het was niet alleen de VVD die de energiemogelijkheden op lange termijn in kaart wilde brengen.
Een jaar verder, schriftelijke vragen van de VVD over dit onderwerp, een gesprek met de wethouder en wat heeft het college ons gebracht? Jawel, een enquete. Nu weten we allemaal hoe de coalitiepartijen, CDA en GBT, omgaan met de inbreng en de mening van de inwoners. Denk maar eens aan het project burgerparticipatie zwembaden.
Welke waarde moeten we nu aan deze enquete toekennen?
het college heeft na een jaar nadenken blijkbaar zelf nog geen mening
het college wil de mening van de inwoners (dat is op zich goed) maar geeft niet aan wat ze er mee zal doen
het college verschuilt zich (4 x 6) achter technische termen, zonder toelichting of keuze.
Als je die enquete bekijkt en invult, dan zul je zien dat er keuzes worden gevraagd. Maar het zijn keuzes zonder toelichting op de consequenties ervan. En, je kunt de enquete zovaak invullen als je wilt, want er wordt niet gestuurd of gecontroleerd op IP-adressen. Er is geen enkele manier om dubbeling van uitkomsten te voorkomen. Met andere woorden, de uitkomst van deze enquete is te manipuleren. Dat is wel zo ongelooflijk dom. Hoe moeten wij als inwoners de uitkomst van die enquete serieus nemen?
Binnen een jaar (!) tijd had het college toch zelf een mening moeten hebben over duurzame energie.
maandag 12 maart 2012
wie wil er wethouder worden?
De tijd dat bedrijven in de rij staan om oud-wethouders een baan aan te bieden lijkt voorbij. Dat blijkt uit een rondgang langs verschillende oud-wethouders in Overijssel.
De kop van een bericht op de site van RTVOost. Er zijn verschillende redenen waarom iemand geen wethouder meer is. Laat ik er eens een paar noemen, in willekeurige volgorde:
prive-redenen. Het functioneren binnen het openbaar bestuur vergt enorm veel tijd en energie. Je leeft in een glazen huis, maar je hebt onvoldoende tijd voor je eigen huis, je eigen thuis.
De verkiezingen: je partij komt na de verkiezingen en de college-onderhandelingen niet terug in het college; dan ben je vanzelf oud-wethouder.
Politieke redenen: de gemeenteraad zegt het vertrouwen in je op, dan kun je nog maar 1 ding doen: aftreden
Toch is het wat wrang: een wethouder dient de zaak van de gemeente, van de gemeenschap. Hij of zij steekt er enorm veel tijd in, steekt het hoofd boven het maaiveld uit, heef te weinig tijd voor prive en kan vervolgens genadeloos worden afgeserveerd.
De publieke opinie is altijd hard. Maar helaas te weinig begripvol voor degenen die namens ons allen het aandurven om te besturen, om beslissingen te nemen voor de gemeente waarin wij wonen
Iemand die het wel heeft gedurfd, maar om wat voor een reden dan ook, moet stoppen als wethouder, heeft recht op een schadevergoeding, op wachtgeld. De gedachte daar achter is, dat de wethouder voor ons, voor het algemeen belang heeft gewerkt en nu door ons wordt geholpen voor zijn inzet. Een logische en rechtvaardige gedachte. Je zult maar wethouder willen worden.
Maar waarom gaan bedrijven, organisatie’s, werkgevers dan zo krampachtig om met oud-wethouders? Zij zijn degenen die het lef hebben om hun nek uit te steken. Als werkgever wil je toch ook niet je kop in het zand steken?
Het openbaar bestuur is voor en van ons allemaal. Bedrijven zouden kunnen en moeten profiteren van de kennis en ervaring van bestuurders
De kop van een bericht op de site van RTVOost. Er zijn verschillende redenen waarom iemand geen wethouder meer is. Laat ik er eens een paar noemen, in willekeurige volgorde:
prive-redenen. Het functioneren binnen het openbaar bestuur vergt enorm veel tijd en energie. Je leeft in een glazen huis, maar je hebt onvoldoende tijd voor je eigen huis, je eigen thuis.
De verkiezingen: je partij komt na de verkiezingen en de college-onderhandelingen niet terug in het college; dan ben je vanzelf oud-wethouder.
Politieke redenen: de gemeenteraad zegt het vertrouwen in je op, dan kun je nog maar 1 ding doen: aftreden
Toch is het wat wrang: een wethouder dient de zaak van de gemeente, van de gemeenschap. Hij of zij steekt er enorm veel tijd in, steekt het hoofd boven het maaiveld uit, heef te weinig tijd voor prive en kan vervolgens genadeloos worden afgeserveerd.
De publieke opinie is altijd hard. Maar helaas te weinig begripvol voor degenen die namens ons allen het aandurven om te besturen, om beslissingen te nemen voor de gemeente waarin wij wonen
Iemand die het wel heeft gedurfd, maar om wat voor een reden dan ook, moet stoppen als wethouder, heeft recht op een schadevergoeding, op wachtgeld. De gedachte daar achter is, dat de wethouder voor ons, voor het algemeen belang heeft gewerkt en nu door ons wordt geholpen voor zijn inzet. Een logische en rechtvaardige gedachte. Je zult maar wethouder willen worden.
Maar waarom gaan bedrijven, organisatie’s, werkgevers dan zo krampachtig om met oud-wethouders? Zij zijn degenen die het lef hebben om hun nek uit te steken. Als werkgever wil je toch ook niet je kop in het zand steken?
Het openbaar bestuur is voor en van ons allemaal. Bedrijven zouden kunnen en moeten profiteren van de kennis en ervaring van bestuurders
vrijdag 2 maart 2012
heilige huisjes...
heilige huisjes.....
Schokkende cijfers, oplopend begrotingstekort, noodzakelijke bezuinigingen en vooral hervormen. Elke politicus wil hervormen. ‘t Lijkt wel een modewoord.
Wat ik niet begrijp, is waarom er niet ‘hervormd’ wordt op het moment dat het economisch goed gaat. Hoeft het dan niet? Of is er dan geen ‘draagvlak’ voor? In goede tijden zou je de financieen zo moeten organiseren, dat je in slechte tijden nog even vooruit kunt. Heel simpel: je zorgt dat je niet meer uitgeeft dan er binnenkomt, dat je een spaarpotje hebt.
Dat er bezuinigd moet worden lijkt me vrij duidelijk: de staatsschuld blijft maar oplopen en burgers houden de hand op de knip. Dat laatste is niet best (soms wel verstandig voor het eigen spaarpotje) want wil je de economie op gang helpen, dan moet je consumeren en investeren. Koop die nieuwe tv, steek geld in zonnepanelen. Wat je uitgeeft, zorgt ook voor werk!
De overheid kan hetzelfde doen: projecten opstarten voor weg- en waterbouw. Elke opdracht van de overheid genereert werk. In de crisisjaren ’30 is de Weitemanslanden ontgonnen.
Nu weet ik ook wel, dat elke werkopdracht van de overheid, betaalt moet worden vanuit de opbrengsten, lees: belastingen. Maar belastingen kunnen alleen worden opgebracht als er ook gewerkt wordt, als er omzet is, als er verdient wordt. De overheid kan daar een belangrijke rol in spelen, door: te snijden in eigen vlees, gunstige belastingsmaatregelen te treffen en te investeren in de openbare ruimte (in de brede zin des woords).
Jammer is wel dat de politieke partijen (regering en oppositie) vast houden aan de heilige huisjes. Geen korting op ontwikkelingshulp, terwijl die hulp de ontvangende landen economisch afhankelijk houdt. Geen beperking van de hypotheekrenteaftrek, terwijl er met een heel scala aan maatregelende woningmarkt weer vlot getrokken kan worden.
Het zijn maar twee voorbeelden. Maar ik zoek het lef van dit kabinet, van elke politieke partij, om echte maatregelen te nemen. Niet de angst voor de kiezer als leiddraad nemen. Toch is die angst vaak het ‘Leidmotief’, zowel landelijk als lokaal. Landelijk omdat er geen echte keuzes gemaakt worden. Lokaal omdat CDA en GBT geen beslissing durven te nemen over de zwembaden, die ons als een molensteen om de nek hangen.
Kom op, heb lef!
Schokkende cijfers, oplopend begrotingstekort, noodzakelijke bezuinigingen en vooral hervormen. Elke politicus wil hervormen. ‘t Lijkt wel een modewoord.
Wat ik niet begrijp, is waarom er niet ‘hervormd’ wordt op het moment dat het economisch goed gaat. Hoeft het dan niet? Of is er dan geen ‘draagvlak’ voor? In goede tijden zou je de financieen zo moeten organiseren, dat je in slechte tijden nog even vooruit kunt. Heel simpel: je zorgt dat je niet meer uitgeeft dan er binnenkomt, dat je een spaarpotje hebt.
Dat er bezuinigd moet worden lijkt me vrij duidelijk: de staatsschuld blijft maar oplopen en burgers houden de hand op de knip. Dat laatste is niet best (soms wel verstandig voor het eigen spaarpotje) want wil je de economie op gang helpen, dan moet je consumeren en investeren. Koop die nieuwe tv, steek geld in zonnepanelen. Wat je uitgeeft, zorgt ook voor werk!
De overheid kan hetzelfde doen: projecten opstarten voor weg- en waterbouw. Elke opdracht van de overheid genereert werk. In de crisisjaren ’30 is de Weitemanslanden ontgonnen.
Nu weet ik ook wel, dat elke werkopdracht van de overheid, betaalt moet worden vanuit de opbrengsten, lees: belastingen. Maar belastingen kunnen alleen worden opgebracht als er ook gewerkt wordt, als er omzet is, als er verdient wordt. De overheid kan daar een belangrijke rol in spelen, door: te snijden in eigen vlees, gunstige belastingsmaatregelen te treffen en te investeren in de openbare ruimte (in de brede zin des woords).
Jammer is wel dat de politieke partijen (regering en oppositie) vast houden aan de heilige huisjes. Geen korting op ontwikkelingshulp, terwijl die hulp de ontvangende landen economisch afhankelijk houdt. Geen beperking van de hypotheekrenteaftrek, terwijl er met een heel scala aan maatregelende woningmarkt weer vlot getrokken kan worden.
Het zijn maar twee voorbeelden. Maar ik zoek het lef van dit kabinet, van elke politieke partij, om echte maatregelen te nemen. Niet de angst voor de kiezer als leiddraad nemen. Toch is die angst vaak het ‘Leidmotief’, zowel landelijk als lokaal. Landelijk omdat er geen echte keuzes gemaakt worden. Lokaal omdat CDA en GBT geen beslissing durven te nemen over de zwembaden, die ons als een molensteen om de nek hangen.
Kom op, heb lef!
Abonneren op:
Posts (Atom)
