Ligt de lat te hoog voor politici?

Ligt de lat te hoog voor politici?

Of zijn we te kritisch? Het is bekend, elke Nederlander wordt geacht de wet te kennen (en zich er aan te houden....). Het eerste is een juridische fictie om het tweede te kunnen afdwingen.
De wet is voor iedereen gelijk, maar, vrij naar Orwell, voor sommigen iets meer gelijk dan voor anderen. Met name voor politici, zij zijn gekozen om ons te vertegenwoordigen en in sommige gevallen te besturen. Wij geven via ons democratisch systeem ons vertrouwen aan hen, wij verwachten dat onze belangen, hoe tegenstrijdig ook, bij hen in goede handen ligt.
En wij verwachten dat politici modelburgers zijn, zich aan de wet houden. Terecht, dat mogen wij ook verlangen. Een politicus die dat niet doet, kan vertrekken: het vertrouwen is beschadigd. Ligt de lat hoog? Jazeker! Is het glazen huis erg doorzichtig? Jazeker! Maar iemand die zich kandidaat stelt, weet dat.
Hilarisch zijn de voorbeelden wanneer het mis gaat. In 2000 trad in de gemeente Delfzijl een wethouder van Groen Links af, omdat hij (prive) met valse kentekenplaten reed. In 1987 trad een Tweede Kamerlid (PvdA) terug vanwege handel in aandelen met voorkennis. De lijst met voorbeelden is natuurlijk veel langer. De vraag is altijd, waar trek je de grens? Wanneer is een politicus dusdanig beschadigd, niet meer te vertrouwen, dat hij moet aftreden? Het is en blijft een grijs gebied. Is het erg als een politicus een keertje 140 rijdt? Voor de wet wel, voor de maatschappij niet. Immers, we doen dat allemaal wel eens. Toch? Is het erg als een politicus met een slok teveel op achter het stuur zit? Vaak wordt het dan al wat lastiger om te ‘verkopen’, om je als politicus te handhaven. Er zijn voorbeelden genoeg te bedenken, die voor een burger wel acceptabel zouden kunnen zijn, maar waar een politicus over kan struikelen. We leggen de lat hoog....
Politiek, prive en staatsrecht kunnen door elkaar heenlopen. Een zeer kundig politicus, Jack de Vries (staatssecretaris Defensie) heeft zich dat laten overkomen. Dat hij vreemd is gegaan, mag hij wat mij betreft met zijn vrouw oplossen. Dat het CDA (‘gezin als hoeksteen van de samenleving’) een probleem heeft, vind ik niet erg. Mijn oordeel is overigens niet heilig, iemand anders kan over deze twee punten veel zwaarder of luchthartiger denken. Mijn grootste probleem met de affaire Jack de Vries is, is dat hij zich chantabel heeft laten maken. Als bewindspersoon gaat hij ondermeer over de mogelijke aanschaf van de JSF als opvolger van de F16. Hoe zuiver zijn zijn onderhandelingen, als hij weet dat hij gechanteerd kan worden? Bij Jack de Vries zul je niet meer weten waarom hij een bepaalde keuze maakt. Uit overtuiging? Om beleidsredenen? Of omdat iemand iets van hem weet? Jack de Vries kan maar 1 ding doen, zo snel mogelijk de verantwoordelijkheid overdragen en aftreden.
Je moet als kiezer immers weten waarom een politicus een bepaalde keuze maakt. Ik wil als inwoner van Twenterand ook weten waarom onze wethouders, onze raadsleden bepaalde keuzes maken. Is het uit overtuiging? Of is het omdat ze bepaalde privebelangen hebben? Bij twijfel niet oversteken en de twijfel is bij een van onze nieuw gekozen raadsleden wel erg groot. Namens het GBT zit in de raad Marcus Elzinga. Hij is directeur van de Stichting Welzijn Twenterand, een stichting die nauw gelieerd is aan de gemeente en qua inkomsten er ook volledig van afhankelijk.
Als de raad debatteert over welzijn, jeugd-en jongerenwerk. dan zit hij in de positie van de slager die zijn eigen vlees keurt. Marcus Elzinga heeft zelf aangegeven hier geen woordvoerder op te willen zijn. Me dunkt, wat een inzicht. Maar Marcus Elzinga zal als raadslid wel moeten stemmen, zijn mening geven, over noodzakelijke bezuinigingen. Bezuinigingen door de realiteit ingegeven en door de politiek besproken, die zijn werk en inkomen raken.
Weet ik als inwoner van Twenterand welke pet Marcus Elzinga opheeft? Nee. Ik weet alleen dat het onder een stapel petten erg warm wordt. Het GBT en Marcus Elzinga doen er goed aan een keuze te maken. Voor de helderheid van de politiek, voor de inwoner van Twenterand.