het schoolplein vanTwenterand

Voor mij is het lang geleden dat ik op het schoolplein heb gespeeld en ik zal goed in mijn geheugen moeten graven om te achterhalen, welke spelletjes we deden. Uiteraard knikkeren, als door een soort magie ineens het knikkerseizoen begon. Er was altijd toezicht op het schoolplein. Een vriendelijk maar ook strenge juf of meester, die van tijd tot tijd meespeelde, maar ook strak in de gaten hield dat wij ons aan de regels hielden. Geen vechtpartijen, fair play bij de spelletjes. Er waren altijd kinderen die extra in de gaten moesten worden gehouden: of omdat ze te graag de baas speelden, of omdat altijd aan het kortste eind trokken. Eigenlijk functioneerden de juf en meester dus als een soort scheidsrechter. En als ik me niet aan de regels hield, dan werd ik terug gefloten. Ik kan gerust zeggen: ik zocht de grenzen van de regels wel op. Maar ik had ook heilig ontzag voor het fluitje van de scheidsrechter. voor de gebiedende stem van de juf en meester.

Zittend op de tribune bij de raadsvergadering, denk ik dat het voor veel raadsleden ook lang geleden is, dat ze op het schoolplein gespeeld hebben. Maar ik hoop dat een ieder er ook goede herinneringen aan heeft.
D’r zijn er die het schoolpleingedrag niet verleerd zijn. Dat is op zich niet verkeerd, want je mag in het debat best de grenzen van de regels opzoeken. Je mag er alleen niet overheen gaan. Toch is dat helaas wat er in de raad van Twenterand gebeurt: ver over de grenzen van de regels gaan. En helaas ontbreekt het aan een meester die ingrijpt.
Gisteravond, 7 februari, was het weer over tijdens de raadsvergadering. Dhr Engels (GBT) overtrad stelselmatig de regels en brak met alle fatsoensnormen. Herman Finkers zou zeggen: ‘dat heeft zo;n jongen toch niet nodig’. Maar blijkbaar heeft dhr Engels dat wel nodig. Waarom? Heeft het GBT geen argumenten? En moet Engels bij gebrek daaraan zichzelf overschreeuwen? Of is hij onzeker van zijn eigen positie?

Het zou Engels sieren als hij zich wat minder gedroeg als het miskende jongetje op het schoolplein. Helaas krijgt hij die ruimte, neemt hij die ruimte omdat de burgermeester zich niet opstelt als de strenge meester. En zo wordt de raad van Twenterand een schoolplein, maar of de herinneringen daaraan dan ook zo mooi zullen zijn?