De tijd dat bedrijven in de rij staan om oud-wethouders een baan aan te bieden lijkt voorbij. Dat blijkt uit een rondgang langs verschillende oud-wethouders in Overijssel.
De kop van een bericht op de site van RTVOost. Er zijn verschillende redenen waarom iemand geen wethouder meer is. Laat ik er eens een paar noemen, in willekeurige volgorde:
prive-redenen. Het functioneren binnen het openbaar bestuur vergt enorm veel tijd en energie. Je leeft in een glazen huis, maar je hebt onvoldoende tijd voor je eigen huis, je eigen thuis.
De verkiezingen: je partij komt na de verkiezingen en de college-onderhandelingen niet terug in het college; dan ben je vanzelf oud-wethouder.
Politieke redenen: de gemeenteraad zegt het vertrouwen in je op, dan kun je nog maar 1 ding doen: aftreden
Toch is het wat wrang: een wethouder dient de zaak van de gemeente, van de gemeenschap. Hij of zij steekt er enorm veel tijd in, steekt het hoofd boven het maaiveld uit, heef te weinig tijd voor prive en kan vervolgens genadeloos worden afgeserveerd.
De publieke opinie is altijd hard. Maar helaas te weinig begripvol voor degenen die namens ons allen het aandurven om te besturen, om beslissingen te nemen voor de gemeente waarin wij wonen
Iemand die het wel heeft gedurfd, maar om wat voor een reden dan ook, moet stoppen als wethouder, heeft recht op een schadevergoeding, op wachtgeld. De gedachte daar achter is, dat de wethouder voor ons, voor het algemeen belang heeft gewerkt en nu door ons wordt geholpen voor zijn inzet. Een logische en rechtvaardige gedachte. Je zult maar wethouder willen worden.
Maar waarom gaan bedrijven, organisatie’s, werkgevers dan zo krampachtig om met oud-wethouders? Zij zijn degenen die het lef hebben om hun nek uit te steken. Als werkgever wil je toch ook niet je kop in het zand steken?
Het openbaar bestuur is voor en van ons allemaal. Bedrijven zouden kunnen en moeten profiteren van de kennis en ervaring van bestuurders
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten