heilige huisjes...

heilige huisjes.....


Schokkende cijfers, oplopend begrotingstekort, noodzakelijke bezuinigingen en vooral hervormen. Elke politicus wil hervormen. ‘t Lijkt wel een modewoord.
Wat ik niet begrijp, is waarom er niet ‘hervormd’ wordt op het moment dat het economisch goed gaat. Hoeft het dan niet? Of is er dan geen ‘draagvlak’ voor? In goede tijden zou je de financieen zo moeten organiseren, dat je in slechte tijden nog even vooruit kunt. Heel simpel: je zorgt dat je niet meer uitgeeft dan er binnenkomt, dat je een spaarpotje hebt.
Dat er bezuinigd moet worden lijkt me vrij duidelijk: de staatsschuld blijft maar oplopen en burgers houden de hand op de knip. Dat laatste is niet best (soms wel verstandig voor het eigen spaarpotje) want wil je de economie op gang helpen, dan moet je consumeren en investeren. Koop die nieuwe tv, steek geld in zonnepanelen. Wat je uitgeeft, zorgt ook voor werk!
De overheid kan hetzelfde doen: projecten opstarten voor weg- en waterbouw. Elke opdracht van de overheid genereert werk. In de crisisjaren ’30 is de Weitemanslanden ontgonnen.
Nu weet ik ook wel, dat elke werkopdracht van de overheid, betaalt moet worden vanuit de opbrengsten, lees: belastingen. Maar belastingen kunnen alleen worden opgebracht als er ook gewerkt wordt, als er omzet is, als er verdient wordt. De overheid kan daar een belangrijke rol in spelen, door: te snijden in eigen vlees, gunstige belastingsmaatregelen te treffen en te investeren in de openbare ruimte (in de brede zin des woords).
Jammer is wel dat de politieke partijen (regering en oppositie) vast houden aan de heilige huisjes. Geen korting op ontwikkelingshulp, terwijl die hulp de ontvangende landen economisch afhankelijk houdt. Geen beperking van de hypotheekrenteaftrek, terwijl er met een heel scala aan maatregelende woningmarkt weer vlot getrokken kan worden.
Het zijn maar twee voorbeelden. Maar ik zoek het lef van dit kabinet, van elke politieke partij, om echte maatregelen te nemen. Niet de angst voor de kiezer als leiddraad nemen. Toch is die angst vaak het ‘Leidmotief’, zowel landelijk als lokaal. Landelijk omdat er geen echte keuzes gemaakt worden. Lokaal omdat CDA en GBT geen beslissing durven te nemen over de zwembaden, die ons als een molensteen om de nek hangen.

Kom op, heb lef!